ผู้ประกาศลมสายฟ้าเหลือบมองอย่างไม่อยากเห็น เชื่อว่าสาวกแห่งความว่างเปล่าคนนี้หมดทางแก้จริง ๆ มาตรการบังคับปล่อยคนของเขาเมื่อครู่นั้นยังชัดเจนอยู่ในหัว เขากล้ายังพูดคำห้าวอีกได้อย่างไร
ทั้งสองปะทะกัน ฝ่ายที่เร็วกว่าได้เปรียบ รู้อยู่ว่าความสามารถของอีกฝ่ายพิเศษเพียงใด ยังปล่อยให้อีกฝ่ายหาโอกาสได้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ไม่พูดคำห้าวจะตายไหม?
มือของหยานโหยวที่เสียบเข้าที่กลางอกดึงออกมาก็ไม่ออก การเคลื่อนไหวที่จะวาดวงเวทเรียกหายนะก็ทำต่อไม่ได้ ติดอยู่ตรงนั้น จะขึ้นก็ไม่ได้ จะลงก็ไม่ได้
หน้าดำเป็นสีเขียว ราวกับท้องผูก
เขาจ้องเย่ปู้หวี่ตาเขม็ง ดวงตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือด ราวกับจะจำอีกฝ่ายให้ขึ้นใจ และอยากฆ่าคนผู้นี้ให้ตายแม้อยู่ไกล ๆ
เย่ปู้หวี่ขยับถอยหลังอย่างน่าหัวเราะ แต่ปากก็ยังพึมพำ: "สายตามันฆ่าคนไม่ตายหรอก อย่าลองเลย"
จำเป็นต้องรักษาระยะห่าง แม้หยานโหยวจะหยุดการเคลื่อนไหวตอนนี้ แต่ก็เพราะเสียค่าใช้จ่ายไป เขาจึงลุกขึ้นได้
วิกฤตยังไม่จบ
แต่ดาบของโหลวกวานซานมาถึงแล้ว ดาบยาวาคมและหนัก แล่นผ่านลำคออย่างแม่นยำก่อนที่หยานโหยวจะลุกขึ้น
ศีรษะลอยขึ้น แต่ก็ไม่ได้ทำให้โหลวกวานซานคลายความระวัง เพราะสัมผัสของดาบมันผิด น้ำหนักเบาราวเมฆ ไม่มีความรู้สึกต้านทานแบบเฉือนโดนของจริง
เศษกระดาษขาวปลิวว่อน แล้วรวมตัวใหม่ หยานโหยวมองเย่ปู้หวี่ด้วยดวงตาเบิกกว้างแทบปริ นึกถึงสายตาของเด็กสอบคนเหล่านั้น ก็อยากจะกลืนกินหล่อนให้สด ๆ