ทุกคนเริ่มส่งเสียงเฮฮาตามไปด้วย แววตาที่เต็มไปด้วยการหยอกเย้า แต่ที่มากที่สุดคือความชื่นชมและความปลื้มใจ รวมถึงความอาลัยอารรณ์
มิตรภาพที่บริสุทธิ์และเรียบง่ายแบบนี้ เป็นสมบัติที่หายาก ปราศจากการรบกวนของความผันผวนของโลก ไม่มีผลประโยชน์มาเจือปน และไม่มีความแตกสลายจากการจากลา
สวยงามจนทุกคนอยากหวนกลับไปในช่วงเวลานั้น ท่ามกลางแสงทองยามบ่าย มองดูใบหน้าที่อาจจะเลือนรางไปแล้วในความทรงจำ และสัมผัสความห่วงใยที่บริสุทธิ์แท้จริงอีกครั้ง
เหอชวนและคนอื่นๆ ลุกขึ้นหลีกทาง เส้นทางที่ทอดไปสู่โรงละครเหี่ยวเฉาปรากฏขึ้นที่ปลายเท้าของพวกเขา
"เอาล่ะ ไม่ล้อเล่นกับพวกเธอแล้ว ไปเถอะ ไปสำรวจ ไปจดบันทึก ไปสร้างตำนานของพวกเธอเอง"
เหล่ารุ่นพี่ระดับห้าหกยืนอยู่สองข้างทาง มองดูเย่ปู้หวี่และพวกเขา ราวกับมองดูดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน หรือราวกับส่งต่อไม้ผลัดที่มองไม่เห็น
บอกพวกเขาว่า เส้นทางที่ไม่รู้จักข้างหน้า ขอมอบให้พวกเธอ
ฉีชิงหวี่หยิบไมโครโฟนขึ้นมา มองไปยังผู้ชม
"ถึงผู้ชมทุกท่าน ผู้ชนะคนสุดท้ายของการแข่งขันผู้ตื่นรู้ได้ถูกกำหนดแล้ว หกอันดับแรกถูกตัดสิน ขอแสดงความยินดีกับทีมฉุดฟ้าพังทลายที่คว้าตำแหน่งทั้งหมด!"
เสียงปรบมือดังลั่นจากที่นั่งชมที่ทนฟังมานาน
"ฉุดฟ้าพังทลาย สุดยอด!"
เสียงตะโกนก้องปนกับเสียงปรบมือดังกึกก้อง สะท้อนไปทั่วจุดรวมพล
ทั้งหกคนหันกลับไป ดอกไม้ไฟอันงดงามถูกจุดขึ้นสู่ท้องฟ้า ปล่อยสีสันหลากหลาย ร่วงหล่นลงมาเป็นกลีบดอกร่วงโรยโปรยปราย