เมื่อเห็นสถานการณ์พ่ายแพ้อย่างไม่อาจหักกลับ และสิ่งอัศจรรย์ก็ถูกคนอื่นแย่งไปก่อน เหล่าหายนะจึงต่างหนีกระเจิง
คนของผู้ตัดสินยังฆ่าไม่หยุด ถ้ายังไม่ไปตอนนี้ กลัวว่าจะต้องฝากชีวิตไว้ที่นี่จริง ๆ
หายนะบางตนมองไปยัง 'ฉุดฟ้าพังทลาย' บนร่างของวาฬแห่งเสียงคร่ำครวญอย่างใจสั่น แล้วจารึกสามตัวอักษรนั้นลงในใจลึก ๆ
หายนะระดับสิบสี่ถึงกับตายที่แห่งนี้ และในฐานะศูนย์กลางของทุกอย่าง 'ฉุดฟ้าพังทลาย' ย่อมทำให้สามตัวอักษรนี้กลายเป็นเงามืดในใจของหายนะนับไม่ถ้วน
จ่านถูแห่งกองทัพสูญสิ้นตองตาโตด้วยความไม่อยากเชื่อ เขาคิดถึงสถานการณ์มากมายนับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยคิดถึงภาพแบบนี้เลย
แม้ตอนผู้ตัดสินปรากฏตัว ก็ไม่เคยทำให้เขารู้สึกเย็นเยียบในใจ แต่เมื่อดาบเล่มนั้นฟันลงมา ในจังหวะที่[ผู้พยุงชีวิต]สิ้นสลาย
ความเย็นเยียบก็พุ่งตรงขึ้นสมอง
มนุษย์ทั้งที่จริงสามารถสังหารหายนะระดับสิบสี่ได้ สิ่งตกทอดจากยุคสมัยที่หลงเหลือเหล่านี้ ยังคงมีความมุ่งมั่นและความสามารถในการท้าทายสิ่งที่สูงกว่า
โลกนี้ทั้งที่เน่าเปื่อยจนไม่เหลือคำว่าระเบียบ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงความหวัง
แต่ผู้รอดชีวิตเหล่านี้แห่งอารยธรรม ราวกับผู้รอดชีวิตที่ยังคงกอดขอบหน้าผาแห่งความตายไว้ไม่ปล่อย ได้ปะทุพลังที่เหนือกว่าใคร และพลังแบบนั้นเองที่ทำให้เขารู้สึกขนหัวลุก
ถ้าฆ่าระดับสิบสี่ได้ ก็ฆ่าเขาซึ่งเป็นแค่ระดับสิบสามได้
สถานการณ์ที่สมบูรณ์แบบไร้รอยต่อนั้น ถูกเปลี่ยนแปลงตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?
ตอนที่ผู้ตัดสินบุกเข้ามา หรือตอนที่ดาบเล่มนั้นปรากฏโฉม?