ฟังคำบรรยายของลวี่หยุนเฉิงจบ คิ้วของเย่ปู้หวี่ไม่เพียงแต่ไม่คลาย แต่กลับยิ่งขมวดแน่นขึ้น
"อุปกรณ์ที่สมาคมนักปราชญ์อัปเดตให้สามารถตรวจสอบร่างแยกได้จริงในรัศมีเล็กๆ ได้ และป้องกันไม่ให้ตัวเองถูกสิงได้ แต่รัศมีมันเล็กเกินไป ฉันให้เรือรบของสมาคมนักปราชญ์เปิดเรดาร์ครอบคลุมรัศมีกว้างแล้ว แต่ต้องใช้เวลา
[ผู้ควบคุมความรู้สึก]การเพิ่มจำนวนก็ต้องใช้เวลา มันไม่กล้าลงมือในกองบัญชาการ ก็ต้องไปก่อการจลาจลที่แนวหน้าแน่นอน"
"ถูกต้อง"
เสียงดีดนิ้วหนึ่งครั้งขัดจังหวะความคิดของเย่ปู้หวี่ ไป๋จ้าวที่กลับมาใหม่ตบหน้าตัวเองซึ่งกลับสู่สภาพปกติแล้วพูด
"จริงๆ แล้ว ระหว่างทางที่เรามา ก็เจอทหารที่มีท่าทางแปลกๆ หลายคนแล้ว ตอนที่ฉันกับเซว่ชิงเดินเข้าไปทักทาย ปฏิกิริยาแรกของพวกเขาคือ ยกปืนเล็งมาที่เรา
ฉันเลยทำได้แค่ทำให้พวกเขาสลบแล้วพากลับมา อ้อ คนเหล่านี้ยังเป็นสมาชิกทีมสนับสนุนแนวหน้าของโหลวกวานซานด้วย"
ไป๋จ้าวมองไปที่โหลวกวานซาน พบว่าสีหน้าของอีกฝ่ายไม่ปกติ
"นายใจเย็นๆ ก่อน พวกเขาไม่เป็นไร แต่ถ้าสถานการณ์แบบนี้ยังเลวร้ายลงต่อไป แนวหน้าก็อันตรายมาก"
ถ้า[ผู้ควบคุมความรู้สึก]ควบคุมเพื่อนร่วมรบที่ร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่ให้หันกลับมาทำร้ายแนวหลัง ผลที่ตามมาคงประเมินค่าไม่ได้จริงๆ
ไม่ ไม่ต้องถ้าอีกแล้ว [ผู้ควบคุมความรู้สึก]ต้องเริ่มลงมือแบบนี้แล้วแน่นอน
ลวี่หยุนเฉิงสีหน้าเคร่งขรึม ลุกขึ้นยืนก้าวออกไปหนึ่งก้าว ก็ไปถึงหน้าประตูแล้ว