ตามแผนที่ที่ตัวตลกให้มา ทั้งหกคนเดินทางมาถึงสวนสนุกที่อยู่ติดกัน
"ชิงช้าอาเจียนเลือด? นี่มันเกมอะไรกัน"
เย่ปู้หวี่เขย่งปลายเท้ามองเข้าไปข้างใน เห็นเพียงวงล้อยักษ์รูปปากพุ่งขึ้นสูง แล้วเหมือนเส้นบะหมี่ที่พ่อครัวสะบัด มันพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า แล้วตกลงมาอย่างรวดเร็ว เส้นหลายสิบเส้นพันกันเป็นเกลียวเชือก แล้วหมุนคลายออก
ทุกครั้งที่ชนกัน เหล่าสัตว์หายนะที่นั่งอยู่บนชิงช้าก็จะลงมืออย่างลับๆ ในชั่วขณะที่บรรจบกัน ชิงช้าที่พันกันอยู่ก็เหมือนเชือกชุ่มเลือด บีบออกมาเป็นเลือดสีรุ้งชั้นหนึ่ง
เลือดที่หยดลงมา ราวกับเลือดที่พุ่งออกจากวงล้อปากใหญ่ ชิงช้าอาเจียนเลือด ชื่อสมกับจริงๆ
เย่ปู้หวี่หดคอด้วยความรังเกียจ
"เครื่องเล่นนี่ไม่เอาดีกว่า สถานที่ฆ่าหมู่นี่ชัดๆ หาข้อมูลไม่ได้เลยสักนิด ไปๆๆ ต่อไป"
ทั้งหกคนเดินผ่านหน้าประตูไป ฆาตกรบนชิงช้าเหล่านั้นมองตามด้วยความเสียดาย น่าเสียดาย เนื้อสดๆ ไม่ได้เข้ามา
แต่เจ้าของสวนสนุกลับเงยหน้าขึ้นจากความง่วง มองไปที่สนามที่กำลังลุกไหม้อยู่ข้างๆ โอ้ สวนสนุกของตัวตลกไฟไหม้นี่เอง
หัวที่ห้อยลงเงยขึ้นทันที ดวงตาที่ง่วงนอนกลายเป็นตาเบิกกว้างด้วยความตกใจในพริบตา
"บ้าเอ๊ย ไฟไหม้!"
เขาผลักประตูออกไปข้างนอก พอไปถึงหน้าประตู สวนสนุกของตัวตลกก็ถูกเปลวไฟห่อหุ้มแล้ว ป้ายบนประตูดังฉั่กขาดหลุดร่วงลงพื้น