"ซี๊…… จุดร่วมง่ะ"
เย่ปู้หวี่ฟาดโต๊ะปัง "หาจุดร่วมสิ คำโบราณว่าไว้ดี ถ้าอยากแก้ความขัดแย้งให้หมดจดหมดนั้นเป็นไปไม่ได้ ก็ต้องหาสิ่งที่เหมือนกันไว้ แล้วค่อยๆ คิดต่อ"
"หาจุดร่วมเหรอ" ซูอูเว่ยพูดขึ้นยิ้มแฉ่ง "มันชัดอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ พลังหายนะไง"
หว่านหลานตอบไม่ถูก "นายไม่ดีกว่าพูดตรงๆ ว่าอากาศเลยล่ะ"
พลังหายนะที่อยู่ทั่วไปหมดจด ผลผลิตจากการขยายตัวของพลังงานจักรวาล มันก็เทียบเท่าอากาศนี่
ซูอูเว่ยพยักหน้า "ก็ว่าได้อยู่ แต่ทุกคนลืมไปหรือเปล่าว่า ดาบของโหลวกวานซาน กับดวงจันทร์ เก่งกาจขนาดนี้ได้เพราะอะไร
พลังหายนะที่สะสมมายาวนานก็เป็นหนึ่งในผู้มีคุณูปการ ถ้าสิ่งเหล่านี้ดูดพลังหายนะได้ แสดงว่าต้องมีวิธีหนึ่งที่ข้ามผ่านหายนะ ไปยืมพลังหายนะโดยตรงได้"
"โอ้~!"
โหลวกวานซานตื่นตังขึ้นมาทันที
"ข้ามผ่านหายนะ ดูดพลังหายนะมาใช้เป็นของเรา ก็เท่ากับการนำขยะกลับมารีไซเคิล ยังไงกันกิจกรรมของสิ่งมีชีวิตก็ย่อมสร้างผลกระทบเชิงลบอยู่แล้ว
และผลลบเหล่านี้แหละคือแรงขับเคลื่อนต้นกำเนิดหายนะ ถ้าพวกเราพัฒนาของแบบนี้ได้ ก็ไม่ต้องเผชิญหน้าฆ่าฟันกับหายนะกันแบบนี้แล้ว"
มู่ปิงเกอเข้าใจคร่าวๆ ว่าเพื่อนร่วมทีมกำลังคิดอะไรอยู่
"หายนะดูดกลืนพลังหายนะ แล้วหลอมรวมในร่างเป็นวัสดุพิเศษ สิ่งมีชีวิตสังหารหายนะ เก็บวัสดุมาทำให้ตัวเองแข็งแกร่ง