ตัวตลกที่ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนดูเหมือนจะรับรู้ถึงบางสิ่ง เขาหรี่ตาลง จากนั้นดีดเหรียญตราหนึ่งอันออกไป พุ่งทะยานเข้าสู่ห้วงความว่างเปล่า
“ถึงแม้พวกเธอจะไม่ได้เอาตราจากฉันไปตามกฎ แต่ก็ยังให้ไปเถอะ ไม่รู้ว่าพวกเธอจะเลือกผลลัพธ์แบบไหน จะเหมือนกับพวกเราหรือเปล่า?”
เชียนถูที่ยืนอยู่ด้านนอกขมวดคิ้ว หันหลังฉีกมิติออก รอยแยกของมิติที่สั่นสะเทือนบิดเบี้ยวแตกออก เธอก้าวเข้าไปในนั้น เสื้อคลุมสีแดงทองที่สวมอยู่พลิ้วไหวเป็นเส้นโค้งอันสูงส่งในอากาศ ก่อนจะหายวับไปในพริบตา
“หึ ยังมีการปลอมตัวอีกชั้นหนึ่งด้วยหรือ พวกเธอซ่อนตัวได้ลึกจริงๆ”
อีกด้านหนึ่ง อิ่นลี่และสืออิงที่ไม่ได้ตายจริงๆ ก็เลือกแบบเดียวกัน รวมถึงฝาแฝดนั้น มนุษย์ปลา และหญิงเก็บตัวอย่างเว่ยเอ๋อร์
ต่างคนต่างใช้วิธีการของตัวเองเข้าไปในมิติที่ลึกขึ้น แต่ผู้คนจำนวนมากกลับโลดแล่นอยู่บนชั้นโลกนี้
ส่วน ฉุยเทียนชิง ที่ถูกโยนลงไปในชั้นที่ลึกที่สุด ร่วงลงมาจากฟ้า กลิ้งไปกลิ้งมาบนพื้นเหมือนซาลาเปาหกลูก
เย่ปู้หวี่ประคองเอวยืนขึ้น
“ฉันโคตรจะทนไม่ไหวแล้ว มันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่จบไม่สิ้นใช่ไหม? นี่มันที่ไหนกันอีก?”
“หลีกทาง หลีกทาง ขบวนอัศวินรถแห่มาแล้ว เชิญนักท่องเที่ยวทุกท่านหลีกทางหน่อย!”
เสียงที่เต็มไปด้วยความรื่นเริงดังมาจากข้างหลังพวกเขา ชายสองคนวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ประคองเย่ปู้หวี่แล้วโยนเธอขึ้นไปบนรถดอกไม้ที่เต็มไปด้วยดอกไม้