[อมตะ]จ้องมองร่างเล็กเกรียวของมนุษย์ผู้นั้น
มองหอกยาวในมือของนางที่เหมือนพู่กันวาดรูป กวาดเส้นทางสีแดงออกมา
สีแดงจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ ผุดขึ้นใต้เท้าของนาง ดั่งบันไดสู่ฟ้า ลากยาวขึ้นไป
และเบื้องหลัง ในถนนสีแดงเลือดนั้นปรากฏคลื่นทะเลที่ม้วนตัวขึ้นใต้ผิวน้ำ
นั่นคือภาพมายาแห่งวันวานที่ตามรอยผู้ปลุกจิตมาด้วยกัน คือร่องรอยที่ค้างอยู่ในโลกนี้
เงาร่างนับไม่ถ้วนรวมตัวกันอยู่เบื้องหลังเย่ปู้หวี่ เหมือนผ้าคลุมสีแดงที่ห้อยลงจากขอบฟ้า เหวี่ยงสีแดงเข้าโคมาตาทุกคู่ที่เงยมองท้องฟ้า
[อมตะ]เบิกตากว้างอย่างเชื่อไม่ได้ ความรู้สึกถูกทรยศพุ่งขึ้นมาล้นหัวใจ
เทพโมโหคำราม “พวกแกเหล่าผู้ทรยศ!”
เย่ปู้หวี่เริ่มวิ่ง ยิ่งวิ่งยิ่งเร็ว สุดท้ายกลายเป็นเส้นแสงวูบไหวพุ่งเฉียดมาหยุดตรงหน้า[อมตะ]
เธอในที่สุดก็เห็นโครงร่างยักษ์นี้ชัด ไม่ใช่ท่าที่ชราเมื่อก่อน หากแต่เป็นโครงกระดูกมหึมา
“เรียกว่าอมตะทั้งที แต่รูปลักษณ์เป็นโครงกระดูกซะงั้น ขำตายจริง!”
หอกหมุนเป็นเกลียวเหมือนใบพัด ฉีกใบหน้าที่แท้จริงของเทพออก แล้วทุบลงเข้าไปในกระดูกสีขาวนั้นเสียงดังสนั่น
สีแดงอันแตกสลายพุ่งทะยานจากมือ รวมกันเป็นเส้นสยองขวัญ แม้ฟ้าผ่าคำรามก็ยังต้องถอยให้
ในวินาทีที่แยกม่านฟ้าออกเป็นสอง หอกที่รวมพลังไว้พุ่งลงพร้อมเย่ปู้หวี่อย่างรุนแรง ลงไปถึงที่ลึกที่สุดของ[อมตะ]
แล้วเปลวฟ้าผ่าก็พุ่งกระเซ็นออกจากเบ้าตาสีดำ ฉีดผ่านแก้มของเย่ปู้หวี่ไป