อันตรายไม่มาก แค่ลูกหลง เรื่องธรรมดา...
ชั่วขณะนั้น ทั้งหกคนไม่รู้จะเมินเฉยเรื่องไหนดี
ความดุเดือดของโลกใบนี้ดูจะเกินพอดีไปหน่อย ทำแบบนี้ ไม่กลัวว่าคนในสนามรบจะหันกลับมายิงพวกเขากันหรือ?
ทั้งหกเห็นสนามรบที่เต็มไปด้วยไฟสงครามหยุดชะงักไปชั่วครู่ ดูเหมือนจะมึนงงกับกระสุนที่ถูกโยนกลับมา แถมยังสัมผัสได้ถึงสายตาที่จับจ้องมาบางส่วน
โหลวกวานซานขมวดคิ้ว: "อีกฝ่ายคงจะตามมาหาเราแน่"
เจ้าปลาวาฬน้อยกับเจ้าหว่านหลานกลับไม่ใส่ใจ เดินหน้าต่อไปตามเส้นทางที่วางไว้
"ไม่ต้องห่วง พวกเขาไม่กล้าตามมา"
ไม่กล้า? โดนโยนระเบิดใส่แบบไม่มีปี่มีขลุ่ย แล้วเรื่องมันจะจบแค่นี้?
ทั้งหกคนมองไปที่สนามรบด้วยความสงสัย หลังความเงียบสั้น ๆ สายตาที่แอบมองก็หายไป สงครามอันโหดร้ายกลับมาทำลายล้างซึ่งกันและกันอีกครั้ง
"แค่คนทางผ่าน อีกฝ่ายไม่คิดหาเรื่อง เราเองก็อย่าไปยุ่งด้วย เดินต่อ!"
ท่ามกลางเสียงหัวเราะอันบ้าคลั่ง เสียงแหบแห้งแปลกหูดังมาจากระยะไกล ตามมาด้วยเสียงหัวเราะเยาะที่ไม่อยากจะยอมแพ้
"ปล่อยให้พวกเจ้าเหยียบยืนบนผืนดินบริสุทธิ์นี้ ช่างเหลือเชื่อจริง ๆ และไม่เข้ากับสุนทรียศาสตร์ของเรา เนื่องจากไม่ว่าจะอย่างไร พื้นที่แถวนี้ก็ต้องมีเพียงฝ่ายเดียวที่ควบคุม งั้นก็ให้พวกเราจัดการไปเลยดีกว่า"
เสียงหัวเราะบ้าคลั่งเยาะเย้ยกลับ
"พวกขยะที่พูดจาเพราะพรึงจริง ๆ งั้นมาดูกันว่าใครจะได้หัวเราะเป็นคนสุดท้าย"