ซูอูเว่ยตบบ่า[แห้งเหือด]แล้วมองไปยังโลกปัจจุบันเบื้องล่าง
“ถ้าให้นายออกรบกับเทพเจ้า นายว่าโอกาสชนะของตัวเองอยู่เท่าไหร่”
[แห้งเหือด]หัวเราะเยาะ “สามส่วนก็ยังดี อีกฝ่ายนับถึงสาม เจ้าถูกผ่าเป็นเจ็ดชิ้น”
ซูอูเว่ยเหลือบมองเขาหนึ่งครั้ง รู้จักขีดจำกัดตัวเองดีจริง
“แต่ถ้านายจำเป็นต้องสู้ นายว่าพลังตอนนี้พอใช้ไหม”
[แห้งเหือด]หัวเราะเยาะออกมา แล้วกอดอกพูดตามตรง
“พอใช้ พอจะช่วยให้ตัวเองขุดหลุมฝังศพตัวเองได้”
ซูอูเว่ยมองเขาอีกครั้ง นี่ไปเอาคำติดปากแบบนี้มาจากไหน มุกตลกในยมโลกหรือเปล่า
งั้นต้องไปเปิดที่แม่น้ำลืมเลือนหรือเปล่า
พูดถึงแม่น้ำลืมเลือน...
พวกนี้ไม่น่าจะสนใจแม่น้ำลืมเลือนหรอก ขอให้อย่าสนใจสถานที่นั้นเถอะ
[ครุ่นคลั่ง]เอ่ยขึ้นทันที “ข้ามเรื่องเทพเจ้าไปเถอะ ฟังแล้วก็หนักใจ ฉันอยากดูแม่น้ำลืมเลือนที่พวกนายพูดถึง”
ถามเอาตรงแผลงที่เจ็บที่สุดพอดี หลังคารั่วถึงรู้ว่าฝนตก รองเท้าขาดถึงรู้ว่าต้องหนี
ซูอูเว่ยยักไหล่อย่างไม่เต็มใจนัก “ชัดเจนอยู่แล้วว่าฉันไม่อยากพาพวกนายไป”
“ทำไม”
“ทำไมเหรอ” ซูอูเว่ยพูดซ้ำ มุมปากกระตุก
“วันนี้พาพวกนายเข้าแม่น้ำลืมเลือน พรุ่งนี้ข่าวว่าฉุดฟ้าพังทลายทรยศก็จะแพร่ออกไป ฉันบ้าอะไรถึงจะให้พวกนายเข้าแม่น้ำลืมเลือน
แต่ถ้าพวกนายจะเข้าก็ไม่ว่าอะไร ฆ่าตัวตายเสียก็ได้ ที่นั่นคือที่หมายของคนตาย พวกนายตายแล้วก็เข้าไปได้”
เข้าไปเป็นวัสดุสำหรับสร้างสะพานอีกต่างหาก