มู่ปิงเกอลุกขึ้น ก้าวออกจากเรือนจำพร้อมกับเหลือบมอง[ราชาสายน้ำนิ่ง] ในความมืด ดวงตาที่ทำจากสายน้ำนั้นเยือกเย็นและแน่วแน่
“โลกปัจจุบันจะไม่ถูกทำลาย ฉันไม่สนใจสิ่งที่เรียกว่าราชินีแห่งสายน้ำทั้งปวง”
ประตูหนาทึบปิดลง พื้นที่ว่างเงียบสงัดมืดมิด
[ราชาสายน้ำนิ่ง]หลับตา: “ขอขอบคุณความเย็นชาของคุณ ที่ทำให้พวกเราผู้วิญญาณอ่อนล้าได้มีที่พักพิง ขอให้คุณไม่ต้องก้าวเข้าสู่ชะตากรรมของ[การกัดกร่อนแห่งเหวลึก]”
ในความเงียบสงัด มู่ปิงเกอพิงอยู่ด้านนอกประตูเรือนจำ สายลมหิมะพัดปลายผมเปียตรงยาว ปลายผมที่เย็นเฉียบพัดผ่านแก้ม ปกปิดแววตาสลับซับซ้อนที่วาบผ่านในดวงตา
มอคอฟที่สวมเสื้อคลุมหนาเป่าลมหายใจออกมา กลายเป็นไอขาวลอยไปภายใต้อากาศหนาวเย็น
“ตอนที่เธอฆ่าพวกเศษซากพวกนั้น เธอรู้สึกอะไรบางอย่างหรือเปล่า?”
มู่ปิงเกอพยักหน้า: “เห็นบางอย่าง หลังจากนี้ฉันจะเขียนเป็นรายงานส่งขึ้นไป อาจจะเป็นประโยชน์ต่อการวิเคราะห์สถานการณ์”
มอคอฟเกาหัว สีหน้าเผยความจนใจ “เธอไม่ต้องพูดก็ได้ แค่เก็บเป็นความลับส่วนตัวก็พอ ฉันแค่อยากรู้ว่า สิ่งเหล่านั้นจะทำร้ายเธอไหม?”
“ไม่ พวกมันตั้งใจพุ่งเข้ามาหาฉัน ฉันไม่ได้บาดเจ็บ แถมยังทะลวงเป็นขั้นห้าได้สำเร็จ รายละเอียดจะเขียนไว้ในรายงาน”
มู่ปิงเกอมองไปยังทุ่งหิมะที่ขาวโพลนด้วยสายตาสงบ ความทรงจำในสมองยังคงหลงเหลือสิ่งที่ตัวเองเห็น