ส่วนในดินแดนเนรเทศ ผู้คนที่ยังอยู่ที่นั่นสีหน้าไม่สบายใจนัก
พร้อมกับการรวมตัวของพลังแห่ง[มลพิษ] กลิ่นอายหายนะจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังใกล้เข้ามา จากทุกทิศทุกทางหลั่งไหลมายังสถานที่แห่งนี้
หากถึงเวลานั้นทะเลสีครามและเสี่ยวไป๋ยังตื่นไม่ขึ้น พวกเขาก็ต้องเผชิญกับคลื่นหายนะของดินแดนเนรเทศ
เสียงคร่ำครวญสะอื้นไห้ปนเปื้อนด้วยความหวาดกลัว ค่อยๆ ใกล้เข้ามา
แต่ไม่คิดว่า เหล่าหายนะที่หลั่งไหลมานั้นกลับหยุดอยู่เพียงด้านนอกของแหล่งรวมตัวหมายเลขสองเท่านั้น ไม่ย่างก้าวเข้ามาแม้แต่ก้าวเดียว
พวกมันสัมผัสได้ว่าการเชื่อมต่อกับเจ้านายเก่าถูกตัดขาด รับรู้ถึงการถือกำเนิดของเจ้านายใหม่ จึงรีบรุดมาจากทุกทิศทุกทาง แต่กลับลังเลไม่กล้าเข้าไป
พวกมันกำลังตัดสินใจ ไม่รู้ว่าเจ้านายใหม่เป็นใคร ไม่รู้ว่าตัวเองจะหลุดพ้นจากการทรมานในอดีต เริ่มต้นชีวิตใหม่ได้หรือไม่
แต่ในอีกด้านหนึ่งก็กระวนกระวายอยากลอง พวกมันเห็นมนุษย์ภายในแหล่งรวมตัวหมายเลขสอง มนุษย์ที่เคยเหมือนกับพวกมัน ทว่าตอนนี้พวกมันกลายเป็นหายนะ ในขณะที่คนเหล่านี้ยังคงรักษาร่างมนุษย์เอาไว้
ความอิจฉาริษยาที่ผุดขึ้นมาจากใจเบ่งบานอย่างบ้าคลั่ง
เพียงแค่มีโอกาสเดียว พวกมันก็จะพุ่งเข้าไป ฉีกกระชากสังหารมนุษย์ผู้หยิ่งผยองเหล่านี้
โหลวกวานซานกำดาบยาวไว้แน่น: "เตรียมพร้อมรบได้ทุกเมื่อ สายตาของหายนะพวกนี้ ดูไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย"
เย่ปู้หวี่เหลือบมองลูกบอลที่ยังคงดูดซับพลังงานอยู่ คร่ำครวญในใจ อุตส่าห์หานักสู้ระดับเทพมาได้ตั้งนาน แล้วยังต้องลงมือเองอีกหรือไงกัน