อูเจียเงยหน้ามองฟ้ากว้างที่ลึกลับและไกลสุดสายตาอย่างแฝงความห่วงกังวล ในใจเต็มไปด้วยความสับสนและไม่มั่นคง
"ผมรู้เพียงสิ่งเดียว คือเราต้องอพยพให้เร็วที่สุด พาเปลวเพลิงแห่งอารยธรรมที่เหลืออยู่ของพวกเราไปหาแผ่นดินใหม่เพื่ออยู่รอด
แต่ผมไม่รู้จะออกจากที่นี่อย่างไร เวลาเหลือน้อยเกินไป ไม่ทันที่จะคิดค้นเทคโนโลยีการบินขึ้นฟ้าเพื่อทะลุผ่านฟ้าแผ่นดินที่กักขังเราอยู่"
น้ำเสียงของเขาเบาลึก
"ดังนั้น ทางเลือกที่อยู่ตรงหน้าเรามีเพียงสองทาง คือจบชีวิตลงที่นี่พร้อมกับแผ่นดินผืนนี้ หรือไม่ก็หวังพึ่งปาฏิหาริย์ หาทางรอดจากหนทางสูญสิ้น"
ถึงคำเหล่านั้นจะฟังดูไร้พลังและแฝงความสิ้นหวัง แต่เผชิญกับความจริงที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้ ไม่มีใครมีทางออกที่ดีกว่านี้
ขณะเดียวกัน ท่ามกลางการรบที่ดุเดือดในความไกล โข่วอิ้งกวาดสายตาเย็นเฉียบผ่านเขตพระเจ้าทั้งสาม แล้วก็เหลือบเห็นเงารูปทรงที่คุ้นตา
กระบี่พิพากษา
แม้ยังไม่มีพลังลึกลับลึกซึ้งแบบที่เคยพบเห็นก่อนหน้า แต่เงาร่างภายนอกผิดไม่ได้แน่
โหลวกวานซานเช็ดเลือดที่ริมฝีปาก "นึกไม่ถึงว่าเส้นทางโบราณพันลมก่อตัวขึ้นในสถานการณ์แบบนี้ ตอนแรกมันก็แค่ทางหนีตายนี่เอง"
เขามองไปยังเขตพระเจ้าทั้งสาม เสียงก้องกัมปนาทก้องกึกก้องไปทั้งสามโลก
"รวมเปลวเพลิงแห่งอารยธรรมของพวกเจ้า ปกป้องอารยธรรม จดจำวัฒนธรรม สักวันหนึ่งพวกเจ้าจะกลายเป็นเมล็ดพันธุ์ที่ปลุกจักรวาลให้ฟื้นคืนชีวิต สร้างแผ่นดินแห่งอารยธรรมที่เป็นของพวกเจ้าเอง