ในความเลื่อนลอย หายนะแห่งเย่จิ้งทั้งหมดได้ทำสัญญาช่วงสั้นกับเย่ปู้หวี่
พวกเขายังพยายามไล่เรียงความหมายจากถ้อยคำเล็ก ๆ ที่ฉุดฟ้าพังทลายบอกใบ้มา
แต่ผลคือเหมือนแกะก้อนเชือกที่มัดตายขั้ว ยิ่งแกะยิ่งมัว แบบนี้จะแกะไปทำสะอะไร
[ผู้จองจำตน]หรี่ตาลง: "พวกคนเก่าอย่างเราถูกยุคสมัยทิ้งไปแล้วสินะ จริง ๆ การหมักหมมอยู่กับที่เป็นทางเลือกที่โง่เขลา ทั้งทางความคิดและการกระทำ"
ความอยากออกไปข้างนอกกระตุ้นสัญชาตญาณ สัมผัสปั่นป่วนปนเปกันจนทั้งเย่จิ้งสั่นสะเทือน
เสียงขี้เกียจดังแว่วมาจากเหนือฟ้า
"อย่ามายุ่งกับฉันนะ ไม่อยากต้องหลอมดินแดนดาวอีกแห่งหรอก"
เย่ปู้หวี่เงยหน้าขึ้น: "สัญญาสำเร็จแล้ว พวกเขาจะไม่ทำอะไรรุนแรง เปิดประตูหน่อยสิ"
ด้านนอก เด็กหนุ่มชุดนอนที่กอดทรงกลมไว้พุ่งตัวขึ้นจากโซฟาตัวนุ่ม
"ดีเหมือน! สุดท้ายเธอก็จัดการพวกมันได้จนได้"
เดินไปยังพื้นที่โล่ง แล้วเคาะทรงกลมในอ้อมแขน
เหล่าผู้คนปรากฏตัวนอกทรงกลมราวมนต์สายกลายเป็นคน
เด็กหนุ่มที่สวมหมวกนอนชุดนอนยังคงตาปรือเซื่อง ๆ ยัดทรงกลมในมือให้เย่ปู้หวี่ แล้วก้มหลังเตรียมกลับไปนอนต่อ
"อันนี้ถือไว้ สิทธิ์ควบคุมยกให้ ไม่มีธุระแล้วฉันไปนอนนะ"
"เดี๋ยวก่อน"
เย่ปู้หวี่คว้าหมวกนอนลายกระต่ายของอีกฝ่ายไว้แน่น
สมุนตัวจิ๋วหันมาอย่างเต็มเปี่ยมด้วยความขุ่นเคือง
"พี่สาว ยังมีธุระอะไรอีกเหรอ ฉันเฝ้าแดนให้เธอมาตั้งกี่ปี ถึงขุ่นมัวขนาดไหน ถึงเจ็บแค้นขนาดไหน ก็น่าจะหมดกันแล้วน่า"