แล้วปัญหาก็คือ ในเมื่อรู้ตัวว่าอาจจะเป็นพวกเดียวกัน ทำไมก่อนหน้านี้หลายครั้งยังเล่นงานฉันซะตาย?
"แล้วก่อนหน้านี้ที่บีบให้ฉันระเบิดตัวเองล่ะ..."
"แฮ่ก..." จ้าวเจ๋อเกาหัว "นายคิดว่าตอนสอบประเมินครั้งนั้น ถ้าฉันลงไป นายจะมีโอกาสระเบิดตัวเองงั้นเหรอ?"
"แล้วตอนโรงละครคูหรงล่ะ!"
"ซุนเฉิงกับเฉินเจ๋อฆ่าลอร์ดอาวุโสไปตั้งสองคน ทำไมถึงไว้ชีวิตนายได้ล่ะ?"
"ก็เพราะฉันระเบิดตัวเองหนีไวไง!"
"เขาย่อมเลือกข่มคนที่อ่อนแอกว่าเสมอ แถมนายยังเคยคิดจะฆ่านักเรียนของพวกเราอีก นายคิดว่าความแค้นที่แบกอยู่ จะยอมปล่อยนายระเบิดตัวเองหนีไปง่าย ๆ งั้นเหรอ? ถ้าเป็นหายนะตัวอื่นเจอแบบนี้โดนทุบจนแหลกไปนานแล้ว"
เฟิงเหลยอ้าปากจะเถียง กลับรู้สึกว่าที่พูดมามีเหตุผลจริง ๆ
"แล้วตอนเสียงกัมปนาทล่ะ!"
จ้าวเจ๋อสารภาพตรง ๆ "ครั้งนั้นคิดจะฆ่านายจริง ๆ ตอนนั้นนายอยู่กับเสียงกัมปนาท ตั้งใจจะจัดการฉุดฟ้าพังทลาย นายไม่คิดว่านายสมควรตายหรือไง?"
เฟิงเหลยทำหน้ามุ่ยหันหน้าไปทางอื่น "ก็ฉุดฟ้าพังทลายมันชวนหงุดหงิดเกินไปนี่นา"
จ้าวเจ๋อยิ้มแล้วตบไหล่มันเบา ๆ "โชคดีที่นายยอมสวามิภักดิ์ ฉันถึงได้บอกความจริงข้อนี้กับนายได้ ไอ้หนุ่ม ตั้งใจทำงานกับฉุดฟ้าพังทลายเถอะ โลกปัจจุบันเรื่องแค้นเรื่องคุณเขาชัดเจน ไม่งั้นคงไม่ปล่อยให้นายเข้าออกอิสระแบบนี้หรอก"
เฟิงเหลยลุกขึ้นผลักมือจ้าวเจ๋อออก "ขอเวลาฉันคิดก่อน ลาก่อน ช่วงนี้ฉันไม่อยากเห็นหน้าพวกนาย แล้วก็ไม่อยากเห็นฉุดฟ้าพังทลายด้วย!"