“ราชาผู้หิวโหย ในโลกปัจจุบันอาจมีสิ่งที่ท่านตามหา แม้ความหวังจะริบหรี่ แต่นี่คือโอกาสสุดท้ายของท่าน เพราะเมื่อดินแดนสุดท้ายมาถึงจุดจบ สิ่งที่ท่านต้องการก็เป็นเพียงความเพ้อฝัน”
เสียงอันน่าเกรงขามดังขึ้น
ร่างผ่ายผอมไม่พูดจา เพียงก้าวเดินสู่โลกปัจจุบัน
จันทร์เสี้ยวแปรเป็นจันทร์ครึ่งดวง ซากปรักหักพังค่อยๆ ชัดเจนขึ้น นั่นคือช่วงเวลาที่อารมณ์ของมันรุนแรงที่สุด และเป็นช่วงที่ความคิดที่หลงเหลือเกือบจะเผาผลาญตัวมันเอง
เสียงด่าทอนับหมื่นดังขึ้น เสียงคร่ำครวญอันเจ็บปวดแผ่ไปทั่วสารทิศ
“ราชาผู้หิวโหย ได้โปรดไว้ชีวิตเรา เราไม่รู้ว่ามันคือศัตรูเก่าของท่าน”
“ได้โปรดเถอะ เรายินดีเข้าสังกัดใต้บัญชาของท่าน เป็นสมัครพรรคพวกของท่าน ยอมสวามิภักดิ์ต่อท่าน”
“หยุดเถอะ ฉันทนไม่ไหวแล้ว!”
หายนะที่หิวโหยจนน้ำลายไหล ตาโปน คุกเข่าลงบนพื้นกระทบหัวไม่หยุด จนเลือดและเนื้อกระเด็น เผยให้เห็นกระดูก
หายนะตนหนึ่งที่ทนทรมานไม่ไหวเสียสติ สูดกลิ่นคาวเลือดคลานไปหาหายนะที่กำลังกระทบหัว แล้วอ้าปากกว้างกัดลงไปอย่างแรง
หายนะที่กระทบหัวจนเวียนหัวมองร่างผ่ายผอมที่ไม่สนใจอะไรในระยะไกล ทนความหิวโหยไม่ไหวอีกต่อไป จึงกัดเข้าหาหายนะที่พุ่งเข้ามา
“ฮ่าๆๆๆๆ เราไม่ใช่คนกันแล้ว เราเป็นหายนะ เป็นปีศาจ เป็นผีที่ไม่มีวันหลุดพ้น กินพวกแกให้หมด กินพวกแกให้หมด!”
เสียงเคี้ยวกัดกระดูกดังขึ้น พร้อมกับเสียงหัวเราะที่บ้าคลั่ง การกลืนกินซึ่งกันและกันอย่างสิ้นเชิงได้เริ่มขึ้น