วงออเคสตราที่คลุ้มคลั่งเล่นกันคนละทิศละทาง คนตีกลองปลุกเร้าสุดชีวิต คนตีฉิ่งราวกับพญายมตามเก็บชีวิต มีเพียงคนสีซอและคนเป่าเครื่องเป่าที่ชักกระตุกจนแทบเอาตัวไม่รอด
เหล่านักร้องประสานเสียงเหงื่อแตกพลั่ก มองไปทางหมายเลขเจ็ดอย่างหวาดกลัว
“ท่านหมายเลขเจ็ด เอาอย่างนี้ไปก่อนเถอะ”
พวกเขาหันไปมองพวกหายนะที่ถูกหามลงไป ขาขยับสั่นระริก ไม่มีใครบอกพวกเขาว่าการมาแสดงที่โลกปัจจุบันก็เอาตัวไม่รอดเหมือนกันนะ
หมายเลขเจ็ดถอนหายใจ “วงออเคสตราแหลกสลายไปหมดแล้ว ต่อให้พวกเธออยากจะร้องเพลง หรืออยากจะเต้นในโปรแกรมถัดไป ก็คงทำไม่ได้อีกแล้ว”
สถานการณ์เช่นนี้เกินความคาดหมายจริงๆ คิดถึงเพื่อนร่วมงานที่โดนพิษ หมายเลขเจ็ดอดที่จะเอามือกุมหน้าไม่ได้ พวกเขาพิสูจน์ให้เห็นด้วยการลงมือจริงว่า หาเรื่องกับฉุดฟ้าพังทลายแล้วจะได้รับหายนะ
ราชา ภารกิจนี้ทำไม่สำเร็จแล้ว เราขอยอมแพ้
จัดอารมณ์ให้เข้าที่แล้ว เธอหันไปมองบรรดาผู้เข้าแข่งขันที่อยู่ใต้เวที
“เสียใจด้วยนะคะ พิธีเปิดครั้งนี้อาจต้องถูกยุติกลางคัน”
คราวนี้ผู้เข้าแข่งขันเหล่านั้นคงพอใจกันแล้วล่ะ ข้ามพิธีเปิดไปเข้าสู่ช่วงต่อไปตรงๆ แทบจะไม่มีใครไม่พอใจ แค่เสียดายโปรแกรมไฮไลต์ที่พวกเขาเตรียมไว้
ดูเหมือนจะไม่ได้ขึ้นแสดงแล้วล่ะ
“ยุติ?!”
เสียงด้วยความประหลาดใจดังขึ้น
ในหมู่ผู้เข้าแข่งขัน ชายคนหนึ่งที่เป่าแตรจนตาแดงก่ำ ยกมุมปากยิ้มอย่างบิดเบี้ยว ยื่นมือชี้ไปที่คณะนักร้องประสานเสียงบนเวที
“ยังมีโปรแกรมอยู่ไม่ใช่เหรอ? ทำไมไม่แสดง?”
คิดจะหนีเอาตัวรอดง่ายๆ แบบนั้นหรือ ใจคิดสวยเกินไป พวกแกแกล้งพวกเราแบบนี้ วันนี้พวกหายนะพวกนี้จะตายก็ต้องตายบนเวทีนี้ให้ได้