เย่ปู้หวี่ยิ้มมองไปยังผู้รับผิดชอบที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง
“ไงล่ะ ฉันบอกแล้วไงว่าพวกเขาชนะ อีกสองคนน่าจะใกล้จบเหมือนกัน”
ยังไม่ทันพูดจบ เสียงสูดปากก็ดังขึ้นพร้อมกันทั้งที่
หายนะระดับสิบสามที่ปะทะกับหว่านหลานก้มหน้าลง อ้าปากจะพูดแต่ไม่มีเสียงใดหลุดออกมาเลย
ลูกธนูที่เจาะทะลุตรึงร่างเธอไว้กับเศษอุกกาบาตที่ลอยค้างอยู่กลางอากาศ ด้านหน้ายังมีกำแพงน้ำแข็งซ้อนกันหลายสิบชั้น แต่ละชั้นหนาหลายร้อยจั๋ว เหมือนภูเขาน้ำแข็งลึกลับไร้ก้นบึ้ง
ทว่าลูกธนูนั้นก็ยังฝ่าอุปสรรคทั้งหมดมาได้
“เธอแช่แข็งลูกธนูของฉันไม่ได้ บาดแผลภายในของเธอจะถูกกระตุ้นให้กำเริบขึ้นในเวลาสั้น ๆ”
เสียงใสกระจ่างดังจบลง ลูกธนูที่ปักเข้าในร่างหายนะก็ปลดปล่อยพลังบริสุทธิ์ออกมาในชั่วพริบตา ก่อพายุมหาศาลที่ระงับไว้ไม่อยู่ขึ้นภายในร่างของเธอ
ไม่ว่าจะพยายามกดทับเท่าไร พลังน้ำแข็งเยือกเย็นก็หยุดยั้งพลังที่อาละวาดอยู่ข้างในไม่ได้ ราวกับ…ตอนนี้ร่างของเธอได้เปลี่ยนผู้ควบคุมไปแล้ว พลังทุกเส้นทุกสายถูกขับไล่ออกไปหมดสิ้น
เงาหนึ่งพาดผ่านลงมาจากด้านบน
หว่านหลานกำลูกธนูไว้ในมือ ปลายแหลมชี้ตรงไปยังกลางคิ้วของหายนะ
“ยอมแพ้ หรือตาย?”
หายนะที่รู้สึกถึงชีวิตที่กำลังจะดับสู้เสียงหัวเราะเยาะ “ถึงขนาดนี้ยังจะให้โอกาสศัตรูอีกเหรอ จะว่าไปเธอมันโง่หรือขี้เลื่อนกันแน่ ก็จริงที่ฉันดูถูกเธอเกินไป”
หายนะเลิกพยายามกำจัดพายุที่หมุนวนในร่าง หันไประเบิดพลังของตัวเองแทน ร่างกายทุกส่วนเริ่มบิดเบี้ยวและพองขยาย เธอสะบัดมือฉีกเข้าจับหว่านหลาน แล้วบิดคอ