ในเมื่อคาดการณ์ได้ล่วงหน้าแล้ว เหตุใดจึงไม่บอกพวกเขา กลับลงมือเพียงลำพัง
“โจมตีโดยไม่ให้ตั้งตัวจึงจะมีโอกาสชนะ ยิ่งไปกว่านั้น ข้าไม่ได้อ่อนแอถึงเพียงนั้น”
น้ำเสียงอ่อนโยนเจือกลิ่นอายปลอบประโลม เขาตบมือของซือไหลเต๋อเบา ๆ กำลังจะบอกให้เขาไปเก็บตก ทว่ากลับพบเงาสีเขียวพุ่งออกมา โจมตี[คุกเหล็ก]ที่ถูกซือเอ่อร์เหวยฉีแทงเข้าจุดสำคัญถึงตาย
หอกยาวของเย่ปู้หวี่แทงตามบาดแผลบนคมดาบของซือเอ่อร์เหวยฉีเข้าไปเช่นนั้น ซูอูเว่ยก็ไม่ยอมน้อยหน้า ดาบยาวที่ห่อหุ้มด้วยเปลวเพลิงแทงตามลงไปเช่นกัน
จากนั้นดาบยาวสีคราม ลูกศรสายลม และหนามเงาก็แทงทะลุร่างของ[คุกเหล็ก]พร้อมกัน ทำให้โหลวกวานซานที่ถือดาบโม๋เตาอยู่ไม่อาจลงมือได้ ได้แต่เงยหน้ามองศีรษะของ[คุกเหล็ก]เงียบ ๆ
ตัดหัวก็น่าจะไม่เลว
“หากต้องการศีรษะของข้า ก็เอาไปตามสบาย เพียงแต่ข้ามีข้อสงสัยอยู่เรื่องหนึ่ง…”
ปัง!
กระสุนหนึ่งนัดยิงจนศีรษะของมันเบี้ยว เย่ปู้หวี่หันกลับมายิงซือเอ่อร์เหวยฉีอีกหนึ่งนัด จากนั้นก็เป่าปากกระบอกปืน
หลังจัดชุดคอมโบต่อเนื่องลงไป ภัยพิบัติถึงกับกระอักเลือด ส่วนสหายร่วมทีมก็ลืมตาขึ้น
นี่คือฝีมือของเย่ปู้หวี่ในฐานะผู้รักษา
“พูดจาอู้อี้อะไร ฟังไม่รู้เรื่อง”
ว่านหลานจ้องมองมัน ปลายนิ้วหมุนวนด้วยกระแสลม เตรียมพร้อมจะยิงธนูใส่อีกฝ่ายได้ทุกเมื่อ
“มีข้อสงสัยอะไรก็ลงนรกไปถามเองเถอะ พวกเราไม่มีหน้าที่ต้องตอบ”
ซือเอ่อร์เหวยฉีมองบาดแผลตรงหน้าอกที่ค่อย ๆ สมานตัว จากนั้นมองแตงกวาที่กำลังเป่าปากกระบอกปืนอยู่ ครู่หนึ่งก็สำลักลมหายใจจนใบหน้าแดงก่ำ
“แค่ก ๆ ๆ…”
เย่ปู้หวี่กลัวว่าจะช่วยอีกฝ่ายไม่ทัน จึงรีบยิงกระสุนเสริมอีก 3 นัด หากไม่รู้เรื่องคงคิดว่าเธอเป็นผู้ก่อการร้าย กำลังกราดยิงใส่จักรพรรดิแห่งโรมใหม่