[การล่าอาณานิคม]กำลังปั้นแหล่งอาศัยของตัวเองขึ้นอย่างเงียบ ๆ
มันยั่วยุความต้องการในก้นบึ้งของจิตใจ ฉีกด้านดีที่มนุษย์พากันก้าวไปข้างหน้าออกเป็นสองส่วน แล้วใช้กำลังเงินกับผลประโยชน์เป็นเหยื่อล่อ ค่อย ๆ กัดกร่อนคุณธรรมอันงดงามทีละนิด
มันห่อความต่ำช้าของมนุษย์ไว้ให้ดูเหมือนเรื่องปกติ ให้มันเติบโตอย่างอิสระในแผ่นดินผืนนี้ จนกลายเป็นป่าแห่งการเน่าเฟะที่ซุกซ่อนอยู่ แทะกินความก้าวหน้าของอารยธรรมกับคุณธรรมอันดีงามที่มนุษย์ควรตามหาจนหมดสิ้น
“ว่าถูกแล้ว คนก็เป็นแบบนี้แหละ ต่ำช้าไม่มีค่า เอาผลประโยชน์เป็นตัวตั้งก็ยอมขายสำนึกผิดชอบดีได้ทั้งตัว ใคร ๆ ก็เป็นกันทั้งนั้น
เพียงแต่พวกเขาไม่มีโอกาสเท่านั้น ดังนั้นอย่าปล่อยให้พวกเขามีโอกาสแทนที่นาย ไม่อย่างนั้นนายจะตกลงไปในนรก แล้วก็ไม่มีวันลุกขึ้นมาได้อีก”
ชายหนุ่มยิ้มเหยเก ทั้งที่เดินมุ่งหน้าไปยังแหล่งชุมชน ดวงตาทั้งคู่ค่อย ๆ ขุ่นมัวลง
“นายพูดถูก ผมต้องใช้กฎเกณฑ์ตอนนี้ให้เป็นประโยชน์ ขั้นแรกก็ต้องกลมกลืนกับคนหมู่มาก สร้างความน่าเกรงขาม วิธีที่ง่ายที่สุดในการคว้าอำนาจ ก็คือทำลายกฎเล็ก ๆ น้อย ๆ ลง แล้วสร้างขึ้นมาใหม่”
ชายหนุ่มกลับไปอยู่ท่ามกลางผู้คน แล้วแสดงความขอโทษต่อทุกคนด้วยท่าทีจริงใจ
“ขอโทษด้วยนะทุกคน ผมคิดทันแล้ว ผมรับผิด งั้นแบบนี้ ผมจะหยิบค่าแรงช่วงนี้ออกมาส่วนหนึ่ง เป็นการขอขมา ขอเลี้ยงเหล้าทุกคน ฝากด้วยนะครับว่าจะมาให้เกียรติกันหน่อย”