หลายวันต่อมา ฐานของพวกคนเก็บขยะที่เต็มไปด้วยกลิ่นเหม็นอันสรรพนามไม่ถึง ก็มีคาราวานพ่อค้าที่เสี่ยงชีวิตหนึ่งหน่วยเดินทางมาถึง
จากห้องโดยสารเก่าทื่อที่เห็นกันทั่วไป มีผู้คนสวมฮู้ดขาดรุ่งริ่งก้าวออกมา
ฝุ่นที่กระจายตัว กลิ่นเหล็กสนิมคาวคลุ้ง กลิ่นเน่าเหม็นของสิ่งใดสักอย่าง กับกลิ่นน้ำมันหล่อลื่นอุตสาหกรรมที่เหนียวหนืดหนักอึ้งซึ่งถูกใช้ซ้ำมานับครั้งไม่ถ้วน ทั้งหมดนี้พุ่งเข้าโจมตีสมองจนมึนตึง
ใบหน้าของทั้งหกคนที่แอบปะปนอยู่ในคาราวานบิดเบี้ยวขึ้นทันที
หัวหน้าคาราวานบี้ซิการ์จนเปลวไฟแดงลุกโชติ แล้วพ่นควันออกมาเต็มปาก
“นี่คือเขตซิงไห่ที่ 28 จุดนัดพบที่คนรับฝากของพวกเรากำหนดไว้ จำไว้ ที่นี่อย่าถามอะไรเลย และอย่าเชื่ออะไรเลย
โดยเฉพาะพวกหน้าใหม่หกคนนั่น ข้าไม่มีเวลามาสอนพวกแกวิธีเอาชีวิตรอดหรอก เงินที่พวกแกจ่ายมีแค่พอให้ข้าพามาถึงแค่นี้เท่านั้น ต่อจากนี้จะรอดหรือตาย ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเราแล้ว”
เย่ปู้หวี่กำผ้าคลุมครึ่งหน้าแน่น ตอบรับเสียงอึกอัก
“ขอบคุณมากครับพี่ใหญ่เซี่ยหู”
เซี่ยหูยกมือปฏิเสธคำขอบคุณนั้น “แค่การค้าขายธรรมดาเท่านั้น ด้วยหน้าเหล่าเหรียญเชียนเฟิงนั่น ข้าจะให้คำแนะนำสุดท้าย เวลาออกนอกบ้านอย่าเปิดเผยทรัพย์สิน
ถ้าที่แกเจอไม่ใช่พวกเรา แกคงถูกฆ่าตายไปนานแล้ว วันนี้ก็คงต้องร่ำลากันแค่นี้ ขอให้แกรอดยาว ๆ ก็แล้วกัน”
พูดจบ ก็นำคาราวานของตนจากไป
ทั้งหกหันมามองฐานของพวกคนเก็บขยะ
เขตซิงไห่ที่ 28 ที่ว่านั้น ก็คือสุสานฝังกระดูกของดาว ซากยานอวกาศนับไม่ถ้วนและพื้นดินที่แหลกสลายถูกเชื่อมเข้าหากัน ใหญ่คล้องเล็ก ของเก่าคล้องของเก่ากว่า โดยสิ้นเชิงคือเมืองที่เกิดจากซากศพยานอวกาศกองซ้อนกันเป็นภูเขา