โหลวกวานซานใช้แขนกันกระสุน เกราะผืนธรณีแข็งแกร่งหลอมรวมเข้ากับผิวหนัง ทำให้เขาดูไม่อาจสั่นคลอน จากนั้นคว้าดาบยาวสูงเท่าคนออกมาฟาดลงไปยังคนตรงหน้า
"ฉันไม่มีเวลาแกมั่วกับนาย ยอมแพ้ไปเถอะ!"
เถิงผิงมองดาบยาวที่ฟาดลงมาใกล้ตัว รู้สึกแสบตาจนเจ็บ
เขาคิดจะรับการโจมตีนี้ไว้ เมื่อดาบฟาดลงมา เขาก็พุ่งเข้าไป แต่รอยฝ่ามือกัดกร่อนบนดาบ และรอยแตกบนคมมีดก็บอกเขาว่า
เจ้านี่คงเป็นมือแข็ง
แต่การต่อสู้จะถอยได้ยังไง เขายังมีทางโต้กลับ!
เถิงผิงพุ่งเข้าไป แล้วเหลือบเห็นแสงสีเงินที่พุ่งมากับเสียงหวีดหวิว ตัวดาบตั้งตรงเหมือนกำแพงสูงชนเข้ามา
เขารีบยกแขนขึ้นป้องกันหัว แต่ทั้งตัวกลับถูกกำแพงสูงนี้ทับจนบิดเบี้ยว เนื้อบนหน้าถูกทับแบน ถ้าชะลอภาพก็จะเห็นเนื้อบนหน้ากระเพื่อม แล้วก็ปลิวออกจากเวที
ฝุ่นตลบขึ้นเป็นผืน แล้วเขาก็ถูกหน่วยกู้ภัยโลกปัจจุบันลากตัวไป
เสียงบรรยายสงสารมองคนที่ปลิวออกไป แล้วกระแอมหนึ่งที
"แฮ่ก ผู้เข้าแข่งขันหมายเลขสาม โหลวกวานซาน ชนะ!"
บนเวทีหมายเลขสิบ หว่านหลานจบการต่อสู้ไปนานแล้ว
ผู้เข้าแข่งขันที่เกือบถูกฝนธนูแทงกลายเป็นเม่นหนีไปสิ้นแล้ว
ใครจะไปรู้ว่าเปิดมาก็เหาะขึ้นฟ้า แล้วตามด้วยฝนธนู นี่กลัวเธอจะวิ่งช้าไปหรือไง
"ฉันไม่อยากเป็นเม่นหรอก ฝีมือต่างกันขนาดนี้ รู้จักเอาตัวรอดเป็นดีกว่า ฉันถอยละกัน"