เย่ปู้หวี่ปวดหัว “ทุกคนก็อยากอยู่แล้ว”
“ไม่ใช่ ฉันไม่อยาก”
การขุดหลุมฝังกันของคนหาความสนุกช้าแต่มาแน่นอน ซูอูเว่ยยิ้มมุมปาก พร้อมหมายจะนั่งดูมโนราห์อย่างสบายอารมณ์
“หัวหน้า ผมไม่อยากนะ พวกคุณสู้กันเถอะ”
“ดี ถอนตัวไปหนึ่ง แต่เรายังเหลือ…”
“ฉันก็ไม่ร่วม”
เย่ปู้หวี่มองไปที่มู่ปิงเกออย่างตกใจ ที่ซูอูเว่ยอยากดูความสนุกนั้นเข้าใจได้ แต่มู่ปิงเกอแล้วเพราะอะไร
“เธอแน่ใจว่าไม่ลง?”
“จ้ะ ฉันอยากดูเป็นกลุ่มเชียร์”
เย่ปู้หวี่ก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว ใครให้ตัวเองช้ากว่าใครกว่าครึ่งจังหวะ ไม่สามารถแย่งคู่ต่อสู้ได้ก็ไม่มีทางเลือก
“ดี ถ้าอย่างนั้น หายนะระดับสิบสามสามตัวนั้นพวกคุณลงไป เราจะดูอยู่ข้างนอก”
โซนรอแข่งที่คลุกเคล้าอยู่ในบรรยากาศเกรี้ยวกราดพลันเดือดทั้งโซน เหมือนโลหะเหลวที่กำลังหลอมละลาย เมื่อถูกแรงภายนอกทุบลงไป ก็พองออกมาเป็นควันขาวแห่งความขุ่นเคืองเป็นชุด ๆ
หายนะสามตัวที่กำลังสนุกกับการรับใช้จากทาสบนชั้นสามทันทีที่เหลือบสายตามองมา ทั้งเย็นชาและน่าขนลุก พลังฆ่าฟันที่จับต้องได้พวยพุ่งซัดลงมาจากด้านบน ทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้นล้วนรับรู้ถึงสายตาอันขนพองสยองเกลานั้น
“อยากตาย!”
หายนะบางตัวที่ฝีมือไม่พอทนรับไหว ถูกกดทับล้มลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะพูดปฏิเสธ
แต่ทั้งหกคนของฉุดฟ้าพังทลายที่ถูกเล็งเป้านั้น กลับเพียงเงยหน้าขึ้นมองไปยังความลึกของชั้นสาม
“แค่แรงกดดันระดับนี้ ยังอยากให้พวกเราก้มหัว นึกว่าจะได้มากกว่านี้แล้ว” หว่านหลานรู้สึกขำในใจ