ระหว่างที่สำรวจขอบดาวพราย เขาถูกริปวัตถุของ[อุบาย]ดูดกลืนไปโดยไม่ตั้งใจ แล้วก็มาถึงที่นี่
คนที่นี่วางแผนสร้าง[อุบาย]ขึ้นมา คนนับไม่ถ้วนต้องตายไปในเกมอำนาจของพวกมัน การกระทำที่เลี้ยงพวกมันเหมือนเลี้ยงหิ่งห้อยในกระถาง ชี้ขาดแล้วว่าผู้ควบคุมอำนาจสูงสุดได้มีเพียงหนึ่งเดียว
ที่เหลือทั้งหมดจะกลายเป็นอาหารเลี้ยงที่บ่มเพาะ[อุบาย]
แต่พวกมันสร้าง[อุบาย]ขึ้นมา กลับไม่รู้เลยว่า ผู้ที่อยากฆ่าพวกมัน อยากล้มเกมที่ไร้สาระนี้มากที่สุด คือสิ่งที่พวกมันพึ่งพาอาศัย
ดังนั้นโข่วอิ้งจึงทำลายกุญแจที่รัด[อุบาย]ไว้ ฉีกผ้าคลุมที่คุ้มครองมันออก ปลุกใจพิโรธให้ลุกขึ้นแก้แค้น แก้แค้นพวกคนที่ยืนอยู่เบื้องบน ที่ใช้พวกเขาเหมือนหมากในกระดาน เหวี่ยงไปมาตามใจชอบ
นายพลตาเดียวไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายพูดถึงอะไร แต่สัญชาตญาณบอกเขาว่า คนที่วางแผนหลอกใช้พวกเขา ผลักพวกเขาไปตาย คงจะจบสับ
ก็แท้จริง… สมน้ำสมเนื้อเสียจริง
โข่วอิ้งครุ่นคิดว่า จะพา[อุบาย]กลับไปด้วยหรือไม่
"เอาเป็นว่าไม่ละกัน กลับไปดูสภาพของหว่านหลานดีกว่า"
ก่อนจากไป เขาเตือนคนทั้งกลุ่ม
"กลับไปแล้วเตือนพวกเชื้อชาติของพวกนายเสียให้ดี อย่าเอาแต่ใช้สรรพชีวิตเป็นหมาก คราวนี้ตายจริง ๆ ถ้าวางแผนเพื่อความเป็นอยู่ที่ดีก็ยังพอรับได้ แต่แย่งชิงอำนาจผลประโยชน์ ทำร้ายคนทั้งมวล เมื่อตายแล้วอย่าโทษคนอื่นเป็นอันขาด"
ว่าจบ ก็หันหลังจากไป
เงาบิดเบี้ยวดั่งคลื่นยามราตรี เลื่อนไหลเงียบสนิท กลืนซากศพเบื้องหลังจนมิดเชี้ยว