ฉินเยว่ราวกับมองเห็นใบหน้าที่เปื้อนน้ำตานองเบื้องหลังใบหน้าแข็งแกร่งที่อยู่ตรงหน้า เมื่อเทียบกับใบหน้าที่ร้องไห้จนสิ้นหวังในอดีต ตอนนี้เขาไม่หลงทางอีกต่อไป และจะไม่ปล่อยให้ตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์ที่ทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว
ฉินเยว่ยิ้มออกมากะทันหัน บนใบหน้าที่เย็นชาและเคร่งขรึมเพิ่มสีแห่งความปลื้มใจและชื่นชม
"โตขึ้นแล้ว จงเดินหน้าต่อไปเถอะ ไปดูโลกที่พวกเราไม่ได้เห็น"
หว่านหลานเหลือบมองซือไลด์ที่เดินเข้ามาใกล้
"อ๋อง ท่านจะคิดเล่นลิ้นให้ซึ้งกินใจอีกคนหรือไง"
ซือไลด์ที่ยังไม่ทันได้พูดอะไร: ...
เขากอดอก แล้วส่งเสียงหึออกมาเป็นนิสัย
"ฉันมาเตือนนายนะ พอไปถึงโลกนู้น หุบปากไว้บ้าง ฉันกลัวว่านายจะถูกหั่นเป็นเศษๆ แล้วปลิวกลับมาไม่ได้ จะตั้งสุสานหลุมว่างให้นายยังไม่ได้"
หว่านหลานหันสายตากลับ พลางกลอกตา
"ขอบคุณในความหวังดี แต่ฉันขอยืนยันว่า ฉันไม่ใช่พวกหัวดื้อ ไม่มีนิสัยชอบหาเรื่องตาย"
ซือไลด์พยักหน้า "งั้นฉันก็วางใจได้ชั่วคราว หวังว่าคราวหน้าที่เราจะเจอกัน พวกนายจะเติบโตขึ้นไปอีกขั้น"
หว่านหลานก็ส่งคำอวยพรกลับไป เช่นเดียวกับพูดเล่น "งั้นฉันก็หวังว่าท่านจะรีบเลื่อนขั้นเร็วๆ เวลาพวกเราขอความช่วยเหลือ ท่านจะได้วิ่งมาเร็วๆ"
ซือไลด์พยักหน้าอย่างจริงจัง "ฉันจะทำ"
เย่ปู้หวี่ที่ถูกล้อมรอบด้วยกลุ่มผู้ใหญ่ระดับสูง เหงื่อแตกเต็มตัว
"ทุกท่าน มีอะไรหรือเปล่าคะ?"
กงเจียหยงเป็นคนแรกที่เอ่ยปาก "เธอมั่นใจหรือว่าจะถอนตัวออกมาได้อย่างปลอดภัย?"