“โฮ้ ฟังดูเหมือนเทพเยอะอยู่นะ” หว่านหลานเริ่มอยากรู้ขึ้นมา “ถ้ามีเทพจริง โลกนี้ทำไมถึงถูกทำลายจนเป็นแบบนี้ล่ะ? เจ้าปลาวาฬน้อย นายบอกว่าพวกนายอยู่นานที่สุด แล้วเคยเห็นเทพเจ้าลงมือไหม?”
เจ้าปลาวาฬน้อยส่ายหัว: “ไม่เคยเห็น แต่[การดับสูญ]และ[ความตาย]กับ[ชีวิต]ที่กาฬโรคดำไล่ตามนั้นมีอยู่จริง แถม[การดับสูญ]ยังยืนยันว่าบัลลังก์เทพ[ความตาย]ว่างอยู่”
โหลวกวานซานกวาดตามองหลิงเว่ยและชิวอันที่พยายามลดตัวตนลงอย่างระมัดระวัง
“พวกเราได้ยินมาว่า ผู้สร้างแห่งไท่ชูโหลวก็มีความสัมพันธ์กับเทพเหมือนกัน”
“พูดไม่ผิดหรอก ฐานทัพใหญ่ของไท่ชูโหลวดูเหมือนจะเป็นบัลลังก์ของเทพองค์นั้น ส่วนจะเป็นเทพอะไร แม้แต่ไท่ชูโหลวเองยังไม่รู้ พวกเราก็ยิ่งไม่รู้ไปใหญ่”
“………”
ทั้งหกคนเงียบไปชั่วขณะ ที่แท้ก็ลึกลับขนาดนั้น ต่อให้คนของตัวเองยังไม่รู้ว่าเป็นเทพอะไร
“ถ้าอย่างนั้น เมื่อเทียบกับพวกองค์กรพวกนี้ ศาลตัดสินกับไท่ชูโหลวอยู่ในระดับไหน?” เย่ปู้หวี่ถาม
เจ้าปลาวาฬน้อยคิดครู่หนึ่ง
“ไท่ชูโหลวมีเป้าหมายเดียวคือสร้างพิมพ์เขียวไท่ชู ซ่อมแซมอารยธรรม ส่วนศาลตัดสินก็มีเป้าหมายเดียวคือฆ่าให้สิ้นหายนะ ถ้ารวมสองอย่างเข้าด้วยกันก็คือกำจัดชั่วเชิดชูดี
ไท่ชูโหลวมีขนาดใหญ่มาก พูดได้ว่าเป็นที่รวมตัวของคนที่อยากฟื้นฟูอารยธรรมทุกคน แต่ในนั้นก็มีคนที่ทำเรื่องสุดโต่งเพื่อซ่อมแซมอารยธรรมไม่น้อย ส่วนศาลตัดสินนั้นบ้าคลั่ง คนธรรมดาทั่วไปไม่ค่อยได้เจอพวกเขา เพราะพวกเขาไม่กำลังฆ่าคนก็อยู่ระหว่างทางไปฆ่าคน