กระจกน้ำไม่เข้าใจ "ศัตรูที่พวกเจ้าเจอ แข็งแกร่งขนาดนั้นเลยเหรอ"
"ไม่ใช่แค่แข็งแกร่ง มันเกินมาตรฐานต่างหาก" เย่ปู้หวี่หน้ายับเป็นลูกเกี๊ยว "ก็คือ...ถ้าเป็นศัตรูระดับเดียวกันเราไม่กลัวหรอก แต่...เราแทบไม่เคยต้องสู้กับศัตรูระดับเดียวกันเลย"
หรือควรบอกว่า ทำนองว่าไม่เคยเลยด้วยซ้ำ
ทั้งหกคนเอามือปิดหน้าพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ประวัติศาสตร์อันเจ็บปวดที่อยากลืม
ชายหนุ่มผู้ถือหนังสือในมือเหลียวมองมา ส่ายหน้าถอดใจ
"ยุคนี้คนหนุ่มคนสาวไร้ชีวิตชีวากันขนาดนี้เลยเหรอ ทำหน้าซึมเซาเหมือนคนไร้วิญญาณ น่าอนถถอนใจ น่าอนถถอนใจจริงๆ"
เย่ปู้หวี่เงยหน้าขึ้นทันที ใครวะ เปิดปากมาบ่นยาวเลย
ทันทีที่เงยหน้าขึ้น เธอรีบเคาะแขนหว่านหลานข้างๆ เร็วๆ
"โว้ยโว้ย มองเร็ว!"
"อะไรของแก ทำหน้าเหมือนเจอผี" หว่านหลานเงยหน้าขึ้นอย่างอ่อนใจ แต่วินาทีต่อมาก็แข็งค้างอยู่ตรงนั้น
ซูอูเว่ยขมวดคิ้ว "โอ้โห"
โข่วอิ้งลืมตากว้าง "โอ้!"
มู่ปิงเกอแนบปากแน่น แล้วคุ้นเคยดีที่จะยื่นมือกดมือของโหลวกวานซานที่กำลังจะชูขึ้น
คิ้วของชายหนุ่มขยับเล็กน้อย สีหน้าแบบนี้ มันน่าสนใจดี
เขาม้วนหนังสือในมือฟาดลงบนฝ่ามือ
"ดูท่าทาง พวกเจ้าน่าจะรู้จักฉันสินะ"
มุมปากเย่ปู้หวี่กระตุก จะไม่รู้จักได้อย่างไร ท่าทางคุ้นตา ใบหน้าคุ้นตา
คาดไม่ถึงเลยว่าพวกเขาจะได้เจอกู้ยงที่นี่
"พวกเจ้าเป็นนักเรียนของสถาบันหรงเฉิงสินะ มีแค่นักเรียนที่นี่เท่านั้นที่จะเรียนภาษาที่เข้ารหัสสายใหม่นี้ได้ อะไรล่ะ พวกเจ้าก็สนใจภาษานี้เหมือนกันเหรอ"