หว่านหลานพุ่งตัวลุกขึ้นยืนทันที แสงเขียววาบขึ้นกลางฝ่ามือ คว้าลูกธนูแทงออกไป ในพริบตาปลายธนูก็จ่ออยู่ที่ลำคอของอีกฝ่าย
“ราชาสายลมสายฟ้า?”
ชายที่ถูกธนูจ่อกัดฟันแน่น
“เพิ่งจะจำได้ ตอนนี้ความระแวงแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ”
หว่านหลานจ้องมองมันด้วยสายตาเย็นชา ลูกธนูในมือรุกไปข้างหน้า ปลายแหลมคมบาดผิวหนัง เลือดสีแดงหนึ่งเม็ดกลิ้งออกมา ร่วงหล่นจากขอบลูกธนู หยดลงบนโต๊ะประทับเป็นดอกพลัมแดง
ไม่ว่าราชาสายลมสายฟ้าจะแสดงท่าทีไร้พิษภัยแค่ไหน หว่านหลานก็ไม่ผ่อนคลายลงแม้แต่น้อย
“พูดมา เธอเข้าโลกปัจจุบันมาได้ยังไง”
ราชาสายลมสายฟ้ายกสองนิ้วขึ้น ดันลูกธนูที่อยากจะเสียบทะลุคอออกไป
“อย่าตึงเครียดขนาดนั้นเลย นี่เป็นแค่ตัวแยกของฉัน ตัวแยกที่ไม่มีอันตรายอะไร แอบปนเข้ามากับภัยธรรมชาติขนาดเล็กอื่น ๆ ก็ยังพอไหว”
“ฉุด……”
เลือดกระเซ็น หว่านหลานจับลูกธนูเสียบทะลุหลอดลมของราชาสายลมสายฟ้าอย่างแน่วแน่
ไม่ใช่ตัวจริงยังอวดดีขนาดนี้ ไม่กลัวตายหรือไง
ราชาสายลมสายฟ้า: ………
ก็……ก็อยากจะด่าใครสักคนจริง ๆ
“เชี่ย……”
มันอุดคอที่ถูกแทงทะลุอย่างจนปัญญา กระโดดไปมาอย่างเป็ดโดนจับปาก
เป็นบ้าอะไร เป็นบ้าอะไร เจอหน้าก็แทง ไม่ฟังมันพูดเลยเหรอ ไม่สงสัยเหรอว่ามันมาทำไม?!
หว่านหลานตบมือ: “โดนแทงแล้วยังไม่ไปอีก ดูท่าจะมีแผนการอะไรบางอย่าง”
ราชาสายลมสายฟ้ากัดฟันดังกรอด: “เธอไม่สงสัยเลยเหรอว่าทำไมฉันถึงมาหาเธอ”