"พลาดท่าในคูน้ำ ฮึ่มๆ"
หว่านหลานกลอกตา เก็บธนูในมือไป
"ใครเป็นคูน้ำกันแน่ ในฐานะหัวหน้าทีม ใช้คำเพราะๆ หน่อยไม่ได้หรือไง"
เย่ปู้หวี่เกาหัวอย่างเขินๆ "ฮ่าๆ ชินแล้ว พวกเราไปงานชุมนุมกันเถอะ เผื่อเจ้าสิ่งนั้นกลับมาอีก พวกเราไม่ใช่คู่ต่อสู้มัน"
พวกเขาเพิ่งจะอาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว รู้ว่าอีกฝ่ายไม่รู้ความลับของตน ไม่รู้ความสามารถของตน จึงโจมตีไม่ให้ตั้งตัว
พออีกฝ่ายรู้ทัน พวกเขาหกคนระดับเจ็ด ยังไงก็ไม่อาจสู้ไหว
โหลวกวานซานสำรวจคนของสำนักไท่ชูทั้งสาม คนหนึ่งตายสนิทแล้ว อีกสองคนก็บาดเจ็บหนัก ถึงแม้เย่ปู้หวี่จะรักษาฉุกเฉินให้ ตอนนี้ก็ยังสลบไม่ฟื้น
"เราจะพาสองคนนี้ไปงานชุมนุมด้วยไหม?"
ซูอูเว่ยมองดูผู้คนที่รวมตัวกันหน้าปราสาท คิ้วกระตุก
"ไม่ใช่เรื่องที่พวกเราจะเลือกได้ แต่เป็นเรื่องที่ทำได้หรือเปล่า ผู้คนหน้าปราสาทไม่น้อยเลย ดูเหมือนเพิ่งจะออกจากถ้ำเสือ ก็เข้าถ้ำสิงโตอีกแล้ว"
หกคนที่สาปส่งเจ้าของขบวนแห่พร้อมรถม้าลอยไปหันมองผู้คนหน้าปราสาทที่มีบุคลิกต่างกัน ราวกับเห็นผืนผ้าแพรหลากสีสันนับพันนับหมื่น ผู้คนสารพัดแบบมารวมตัวกัน สายตาที่มองมานั้นเต็มไปด้วยความหมายอันซับซ้อน
อยากรู้ เหยียดหยัน ดูถูก ประหลาดใจ บ้างใจสงบนิ่ง บ้างร้อนแรง บ้างหันหน้าหนีไม่สนใจ บ้างแววตามืดมน เริ่มคิดแผนการแล้ว