ทั้งหกคนเบิกตาแทบไม่กะพริบ ท่าทางไร้เดียงสาน่าสงสาร
โข่วอิ้งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะอธิบายสั้น ๆ ว่า "พวกเราแค่ดวงไม่ดี ซวยนิดหน่อยเท่านั้น"
มู่ปิงเกอพยักหน้าจริงจังสุดขีด "บางเรื่อง มันไม่ใช่สิ่งที่พวกเราปรารถนา"
ซูอูเว่ยกับหว่านหลานหัวเราะเบา ๆ แม้จะไม่พูดอะไร แต่ก็ทำหน้าตายตามยถากรรม
โหลวกวานซานพูดอย่างฉะฉานยิ่งกว่าใคร "ไม่ใช่พวกเราเรียกภัย แต่พวกหายนะนั่นแหละที่มายุ่งกับพวกเรา พวกเราไม่ใช่บ้าระห่ำจนไปยุ่งกับศัตรูที่แข็งกว่าตัวเองทุกครั้งหรอกนะ"
เย่ปู้หวี่เปิดปากด้วยความจริงใจ "ถูกต้อง อะไรกันที่จะโทษพวกเรา โทษไม่ได้"
ฝ่ายฉุดฟ้าพังทลายเปี่ยมด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม ส่วนคนโลกปัจจุบันแทบไม่อยากมีชีวิตอยู่
พวกเขาอยากสนับสนุนผู้นำนำทางของฝ่ายตัวเองเหลือเกิน แต่ในฐานะที่ถูกศอกกระแทกจนต้องใส่หน้ากากแห่งความทรมาน จริง ๆ ก็พูดคำนี้โดยไม่ขัดใจตัวเองไม่ได้
เจ้าปลาวาฬน้อยบ่นงึมงำอย่างไร้อำนาจ "คำพูดแบบนี้ พวกคุณเชื่อเองหรือเปล่าล่ะ"
ทั้งหกตอบพร้อมกัน "เชื่อ ทำไมจะไม่เชื่อ"
ซูอูเว่ยยักไหล่ "หรือว่าพวกเราจะมีนิสัยชอบถูกทรมาน อันนั้นเป็นไปไม่ได้"
คูหรงมุมปากขยับเล็กน้อย "ก็ไม่จริงนะ"
หว่านหลานหัวเราะเย้ย "พวกเราก็ไม่ได้อยากลงด่านสูง ๆ หรอก แต่ศัตรูที่มาหาทุกครั้งล้ำความคาดหมายไปหมด ไม่เท่านั้นให้ศัตรูล่ะสำรวรรณตัวเองเถอะ ว่าทำไมต้องมายุ่งกับพวกเรา"
อู่เหยียนยิ้ม "ก็มีเหตุผลดีนะ"