หกคนเพิ่งจะนั่งลง ใต้บัลลังก์ทองคำก็ค่อยๆ ลอยสูงขึ้น แยกทั้งหกออกจากผู้แข่งขันคนอื่นๆ อย่างสิ้นเชิง ถูกยกขึ้นไปด้านบนอย่างเด่นชัดเหลือเกิน
เย่ปู้หวี่ปิดหน้าร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวด: "เรื่องวุ่นวายพวกนี้จะเอาอะไรอีก!
ไม่เหมือนกับคนอื่นที่มีสีหน้าเบี้ยว เซี่ยซูอูเว่ยเป็นคนที่สุขใจที่สุด เขาถึงกับนั่งเคาะที่วางแขนทองหล่ออย่างสบายอารมณ์
"ไม่พูดถึงเรื่องอื่น มุมมองตรงนี้ดีจริงๆ เห็นทั่วทั้งสนาม ไม่เหมือนใครจริงๆ"
หว่านหลานหันไปมอง ผู้แข่งขันด้านล่างหัวเราะเย็นเยาะ จิตวิญญาณนักสู้ถูกปลุกขึ้นมาอย่างเต็มที่ ผู้ชมที่อยู่ไกลออกไปมีสีหน้าซับซ้อน
"เหอะๆ ไม่ต้องพูดถึงสายตาที่มืดหม่นอยู่ข้างหลัง ก็ถือว่าไม่เหมือนใครจริงๆ ฉันรู้สึกเหมือนพวกเขาจะกินฉันเข้าไป"
เย่ปู้หวี่ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าพวกเขากลายเป็นเป้าสายตา เป็นหนามที่เสียดแทงใจของผู้แข่งขันมากมายไปแล้ว
ถ้าไม่ใช่เพราะในสนามห้ามใช้กำลัง สายตาที่จ้องเขม็งเหล่านั้นคงทิ่มแทงพวกเขาให้กลายเป็นกระชอนได้
ตอนนี้ไม่ดีเลย ยกพวกเขาลอยอยู่กลางอากาศ แม้แต่คำด่าของคนข้างล่างก็ยังฟังไม่ชัด
ในสนามที่จุคนได้เป็นหมื่นนี้ ดูเหมือนทุกคนกำลังรออย่างเงียบๆ แต่แท้จริงแล้วกระแสใต้น้ำกำลังปั่นป่วน หลายคนแอบจ้องไปที่ฉุดฟ้าพังทลาย
ส่วนใหญ่อยากรู้ว่าทั้งหกคนนี้เก่งจริงอย่างที่เล่าลือหรือไม่
อีกส่วนหนึ่งที่ไม่ยอมรับอย่างแท้จริง
คนที่เข้าร่วมการแข่งขันผู้ตื่นรู้ครั้งนี้ ส่วนใหญ่มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จัก ไม่ก็เป็นนักสู้ที่คลุกคลีอยู่ในเขตสามมานาน เดินอยู่บนคมมีด หรือไม่ก็เป็นผู้ก่อตั้งหรือตัวเก่งขององค์กรใหญ่ๆ