“หืม? ทำไมต้องโกรธด้วย?”
เชียนถูไม่เข้าใจ
การฆ่าฟันคือท่วงทำนองหลักของโลกใบนี้ และเป็นกิจวัตรที่แสนธรรมดา การโกรธเพราะเรื่องพวกนี้ ฟังดูเหลือเชื่อไม่น้อย
บนโลกใบนี้ ยังมีสิ่งที่เรียกว่าความเมตตากรุณาอยู่จริงหรือ?
เย่ปู้หวี่ฉายภาพความโหดร้ายไม่รู้จบในสวนสนุกผ่านความคิด เหมือนสีแดงเข้มข้นจากผลเบอร์รี่ที่ถูกบด ไหลออกมาจากดวงตาคู่นั้น จ้องมองไปที่เสาค่าความนิยมทีละต้น
ชื่อที่กระโดดโลดเต้นอยู่บนนั้น ปลิวไสวไปพร้อมกับเงาดาบและแสงมีด
“ก็แค่โกรธมากไง สวนสนุกอะไรกัน นี่มันที่ทิ้งขยะชัดๆ”
เธอขยับดวงตา มองไปที่เชียนถูซึ่งนั่งเอนกายอย่างสบายอารมณ์
ไม่เข้าใจ ทำไมถึงมองการฆ่าฟันเหล่านี้เป็นเรื่องปกติ ทำไมถึงมองทุกอย่างเป็นเกมได้
“มีอะไรน่าขำ น่าสนุกกัน? ความโกลาหลที่ไร้ระเบียบ ไร้ความหมาย ใกล้จะเน่าเปื่อยแบบนี้ นี่คือสิ่งที่พวกแกตามหาหรอ?”
รอยยิ้มที่มุมปากของเชียนถูค่อยๆ จางหายไป
“หืม นายคิดว่าโลกใบนี้ยังมีอะไรที่คู่ควรกับการเรียกว่าการตามหาไหม? ไม่มีหรอก แล้วทำไมต้องฆ่า? เพราะการฆ่าทำให้พวกเขารู้สึกว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่ แค่นั้นเอง
คนที่ไร้ความสามารถจะเปลี่ยนแปลงอะไรแบบนาย ความโกรธมันทั้งถูกและน่าขัน”
เชียนถูลุกขึ้นเดินไปยังเสาที่แสดงค่าความนิยม ใช้มือข้างหนึ่งลูบไปตามสิ่งก่อสร้างที่มีชื่อลอยขึ้นลง แล้วหันข้างมองคนที่ยืนอยู่ตรงข้าม
ผมขาว ตาแดง สีหน้าถูกซ่อนไว้ในเงามืดมองไม่ชัด มีเพียงเสาค่าความนิยมที่กระโดดอยู่ข้างกาย ที่ไม่ต่างจากใต้อุ้งมือของตัวเองเลย