หลังจากท่าเต้นสุดกาก กลุ่มของเย่ปู้หวี่ก็ชาไปหมด เริ่มสงสัยในชีวิต
คนพวกนี้มาทำอะไรกันแน่?
เมื่อกล้องตัดมาที่งาน ผู้ชมและผู้เข้าแข่งขันที่เต็มอัฒจรรย์ต่างเงียบกริบ ก่อนที่เสียงวิจารณ์จะดังระงมไปทั่ว ยิ่งมีคนปีนขึ้นเก้าอี้แล้วพับแขนเสื้อด่าโหด
"ศูนย์คะแนน! อะไรเนี่ยแสบตาชะมัด!"
"เริ่มแข่งได้แล้ว โฆษกลงจากเวทีไป!"
"ใครจะอยากดูหายนะพวกนี้ทำท่ายั่วกันวะ บ้าไปแล้วเหรอ!"
มีเพียงเย่ปู้หวี่ที่มองเห็นสิ่งที่แตกต่าง
สิ่งที่เธอเห็นคือกลุ่มคนนุ่งห่มขาดรุ่งริ่ง ผู้คนที่อธิษฐานขอความหวังจากความสิ้นหวัง สุดท้ายก็ล้มลงไปกับความสงบบนใบหน้า
ระบำวิงวอนเทพ ละครที่บันทึกไว้...
คงเป็นประวัติศาสตร์บางตอนของโลกบางใบที่โรงละครคูหรงโรยได้เคยเห็น
เธอลูบคาง: "ไม่เคยเห็นจริง ๆ ขาดเสียงบรรยายเรื่องนี้ เชอะ พอต้องการเสียงบรรยายจริง ๆ กลับไม่ทำหน้าที่กัน"
ทีมฉุดฟ้าพังทลาย: .......
ห้าคนเข้าใจทันที ความสามารถสุดมหัศจรรย์ของเย่ปู้หวี่ในการมองทะลุเปลือกนอกเข้าถึงแก่นแท้ก็ทำงานอีกครั้ง
หมายเลขเจ็ดยิ้มเย็น ๆ "ฮ่า ๆ ดูเหมือนทุกคนจะไม่ค่อยชอบโชว์ที่เราเตรียมไว้ ไม่เป็นไร เรายังมีแผนสอง เก็บวัฒนธรรมโลกปัจจุบัน ฝึกวงดนตรีหายนะข้ามคืนขึ้นมา"
"เพื่อไม่ให้ทุกคนหาว่าเราเล่นกันเอง เราเตรียมช่วงแขกรับเชิญไว้ด้วย จัดเตรียมเครื่องดนตรีให้ทุกคน ได้ร่วมสนุกกัน!"
หมายเลขเจ็ดยกมือขึ้น เครื่องดนตรีทีละชิ้นปรากฏขึ้นกลางอากาศ ลอยลงไปถึงมือผู้เข้าแข่งขันกลางเวที