แม้สมาชิกรุ่นเก่าของคณะความว่างเปล่าจะเข้าร่วมแล้วระดมพลังเต็มที่ ภูเขาที่ฝังแน่นอยู่ภายในก็ยังคงหยุดนิ่งราวกับถูกตอกตะปู แม้แต่การสั่นไหวเพียงเสี้ยวเดียวก็ไม่มี
แม้กระทั่งฟงเหลย์ที่มองอยู่ไกล ๆ ก็เริ่มสงสัยว่า ภูเขาลูกนี้มันเป็นดาบจริงหรือ
ใบดาบที่มีดาวเคราะห์เป็นฝัก เรื่องแบบนี้ฟังขึ้นก็เหลือเชื่อเหลือเกิน
อาวุธลี้ลับในโลกนี้มีมากมายเหลือคณา แต่ใครเคยได้ยินว่าดาวที่ตายแล้วดวงหนึ่งจะถูกใช้หล่อหลอมเป็นคมดาบ
ฟงเหลย์ยังลังเล แต่คิดต่ออีกทีก็รู้สึกว่า ฉุดฟ้าพังทลายดูไม่เหมือนพวกที่ไม่มั่นใจ พวกนั้นคงแน่ใจแล้วว่านี่คือดาบ จึงยอมแบกความน่าสะพรึงของหายนะระดับสี่สิบสอง มาดึงใบดาบนี้ออกในสถานการณ์ฉุกเฉินขนาดนี้
แต่พวกที่ใช้ชีวิตอยู่ในโลกปัจจุบัน ไม่เคยแตะต้องโลกแบบนี้มาก่อนเลย จะไปรู้ได้อย่างไรว่ามีข้อมูลลับสุดยอดที่แม้แต่ท่าชูโล่ยังไม่รู้
แสงวาบผ่านขึ้นในโสตปัญญาของมัน
ไม่ใช่... ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้
พวกนี้ กลับไปที่เส้นเวลาในอดีตอีกครั้งแล้วหรือ?!
"เฮ้ย..."
แม้ปากจะพูดว่าเป็นเรื่องเล่น แต่ในสถานการณ์ฉุกเฉินแบบนี้ โหลวกวานซานก็เริ่มพิจารณาว่าแนวทางนี้จะทำได้จริงหรือไม่
"งั้นข้าลองดูไหม?"
โข่วอิ้งสงสัยว่าตัวเองหูฝาด
"นายอย่าซื่อจนน่าหมั่นไส้แบบนี้สิ ซูอูเว่ยเป็นคนแบบไหนนายก็รู้ดี คำแนะนำของมันไม่น่าเชื่อถือกว่าคำแนะนำของฉันอีก"
ซูอูเว่ยทำเสียงจ๊าด รู้สึกว่าชื่อเสียงของตัวเองถูกทำลายเข้าให้แล้ว