บนเวทีแข่งเบอร์แปด คู่ต่อสู้ที่อยู่ตรงหน้าโข่วอิ้งแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ
"สมาคมโปลีแลนด์ อเมริกา หลี่เอ่อร์"
"ทีมฉุดฟ้าพังทลาย ต้าเซี่ย โข่วอิ้ง"
หลี่เอ่อร์ตะลึง "ผมคิดว่าคุณจะแนะนำตัวในฐานะประธานสมาคมบ้านจำลองพฤติกรรม ที่แท้คุณก็ชอบทีมของตัวเองมากกว่าองค์กรที่คุณก่อตั้งขึ้นมาด้วยมือตัวเองสินะ"
เงาใต้เท้าของโข่วอิ้งละลายหายไป เขารออย่างเงียบๆ
ความอ่อนโยนผุดขึ้นมาในดวงตาสีดำสนิท
"จริง ฉันชอบทีมของฉันมากกว่า"
กรรมการยื่นมือออกมากั้นสายตาของทั้งสองคน
"ผู้เข้าแข่งขันเบอร์หก โข่วอิ้ง ผู้เข้าแข่งขันเบอร์หนึ่งร้อยสามสิบสอง หลี่เอ่อร์ เริ่มการแข่งขัน!"
หลี่เอ่อร์ประนมมือ ริมฝีปากขยับ เสียงสวดมนต์กลายเป็นตัวอักษรที่เคลื่อนไหว พุ่งใส่โข่วอิ้งราวกับเชือก
โข่วอิ้งที่ยืนอยู่กับที่รู้สึกมึนงง สมองเหมือนถูกยัดพระสงฆ์สามองค์เข้าไป นั่งสวดไม่หยุดจนปวดหัว
"สำเร็จ!"
รอยยิ้มตื่นเต้นของหลี่เอ่อร์ยังไม่ทันฉายเต็มที่ก็แข็งค้างอยู่บนใบหน้า
เชือกเสียงสวดไม่ได้ฟาดโดนของจริง แต่เป็นเงาดำผืนหนึ่ง
โข่วอิ้งตรงหน้ากลายเป็นเงาดำแล้วหายไปอย่างเงียบเชียบ หัวใจของหลี่เอ่อร์ถดลง เงารึ?
แล้วโข่วอิ้งตัวจริงอยู่ไหน?
เขาตั้งสมาธิสัมผัสพลังงานรอบข้าง หางตามองเห็นมีดสั้นที่แทงมาจากด้านหลัง รีบเอียงหัว ใช้ปฏิกิริยาที่ว่องไวคว้าตัวคนที่อยู่ด้านหลังไว้ได้ พลางพึมพำ เสียงสวดกลายเป็นเชือกร้อยเข้าที่แขน ดักตัวคนที่ปรากฏตัวด้านหลัง