“พวกเราดูแล้ว ในดาวแม่เนี่ย เต็มไปด้วยของที่ควรตาย”
โหลวกวานซานจ้องมองดาวแม่ที่กำลังระเบิด แค่นึกถึงภาพทั้งหมดที่เพิ่งได้เห็น ไฟแค้นก็ลุกโชนขึ้นในอก
คลื่นระเบิดกระหน่ำปีศาจรอบข้างจนบาดเจ็บสาหัส ปีศาจที่เรียกกันว่าแข็งแกร่งเหล่านี้ สูงสุดก็แค่ราชินีที่อยู่ระดับ 10 ส่วนตัวอื่นยังไม่ถึงระดับ 10 เสียด้วยซ้ำ
ปีศาจที่บาดเจ็บหนักเงยหน้ามองร่างน่าสะพรึงทั้งหลาย
“ทำไม…พวกเราแค่อยากมีชีวิตอยู่ การกลายเป็นปีศาจคือทางเลือกของประวัติศาสตร์ พวกเราไม่ผิด”
โหลวกวานซานเหยียบเท้าขาดลมหายใจสุดท้ายของมันทิ้ง ในดวงตามีแต่ความเกลียดฆ่าฟันเย็นเยียบจนถึงกระดูก
หนึ่งนาทีก่อน พวกเขาแอบลอบเข้ามาในดาวแม่ ตั้งใจอยากดูให้เห็นว่าทำไมเผ่าพันธุ์เอลฟ์ถึงเลือกกลายเป็นปีศาจ
เหมือนกับสิ่งที่พวกเขาเคยเจอมา บางปีศาจก็ไม่ถึงกับต้องฆ่าทิ้ง
แต่พวกเขาไม่ได้รับคำตอบที่ต้องการ ความจริงที่ปรากฏต่อสายตาคือการเลี้ยงไว้เป็นของ การสังหารหมู่ การบีฑาและกดขี่ข่มเหงแบบฝ่ายเดียว
ในดาวแม่เต็มไปด้วยความมั่งคั่งรื่นรมย์ เอลฟ์ทุกตนภาคภูมิใจที่ได้เป็นหายนะ พวกเขาว่าเป็นการคล้อยตามธรรมชาติ แท้จริงแล้วก็แค่อยากได้พลังที่แข็งแกร่งกว่าเร็วกว่าคนอื่นหนึ่งก้าว
เทียบกับการเป็นผู้ตื่นรู้และค่อย ๆ แข็งแกร่งทีละขั้น การพิธีสังเวยทาสเลี้ยงไปบ้างเพื่อแลกพลังที่หยิบฉวยได้ง่าย ๆ สำหรับพวกมันง่ายและเร็วกว่ามาก
ยิ่งไปกว่านั้น ดาวบริวารเดิมก็มีไว้ส่งทรัพยากรให้ดาวแม่อยู่แล้ว ดาวบริวารขนาดนี้ ยังไม่พอให้พวกมันกลายเป็นปีศาจและครอบครองพลังอีกหรือ