เย่ปู้หวี่ใช้มือคาง เบื่อหน่ายกับการสาดน้ำ มองดูระลอกคลื่นอันเปราะบางในสระ สายตาค่อยๆ ล่องลอยไปไกล
ต้นตอคืออะไร เธอคิดทั้งวันทั้งคืนก็ยังหาคำตอบไม่ได้ เธอกลับไปในอดีตไม่รู้กี่ครั้ง แต่ก็ไม่อาจมองเห็นความลับที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังได้
แต่ใบหน้าที่แท้จริงของพลังนั้น ดูเหมือนจะอยู่ตรงหน้าแล้ว เหลือเพียงกระดาษบางๆ อีกชั้นเดียว เธอก็จะได้เห็นรูปลักษณ์ที่แท้จริงของพลังนั้น
แต่ถึงแม้จะคลุมเครือ ก็พอจะอนุมานได้จากร่องรอยเล็กๆ น้อยๆ โน้ตเคยคาดเดาว่า พลังของเธออาจเป็นเวลา แต่เธอไม่คิดอย่างนั้น
เธอเพียงให้เวลาโน้ตที่ไม่แน่นอน ไม่มีแผน ไม่มีรายละเอียด แต่เขากลับไปถึงจุดที่ถูกต้องได้สำเร็จ จุดนี้ทำให้เธอมีความคิดใหม่
หากหลังจากนี้มีข้อเท็จจริงมากขึ้นมายืนยัน บางทีก็อาจจะมั่นใจได้
อัจฉริยะทั้งสิบสองคนครุ่นคิดจนหัวแทบแตก ก็ยังไม่ได้ข้อสรุปที่มีประสิทธิภาพ หว่านหลานเลยกระโดดลงไปในสระ ตักน้ำขึ้นมาสาดใส่เย่ปู้หวี่
"อย่าคิดเลย คิดต่อไปเดี๋ยวผมขาวก็กลายเป็นดำ"
เย่ปู้หวี่ยกมือกันละอองน้ำที่กระเซ็นมา: "อย่ามายุ่งกับฉันสิ ไปทำเว่ยฉางหมิงสิ เขายังจดลงสมุดเล็กๆ อยู่เลย"
ได้ยินคำแนะนำที่ไร้ความปรานีนี้ เว่ยฉางหมิงรีบซ่อนสมุดไว้ด้านหลังทันที สายตากล่าวหามองไปที่เย่ปู้หวี่
"เธอก็เป็นหัวหน้าห้องของพวกเรานี่นา ไม่ให้คำแนะนำแย่ๆ จะตายไหม?"
เย่ปู้หวี่ลุกขึ้นยืน ทำท่าเตรียมวิ่ง มุมปากยกยิ้มที่ดูไม่น่าไว้ใจ จ้องไปที่เว่ยฉางหมิง