“เฮ้อ ฝ่ายผมก็ไม่ค่อยสู้ไหวแล้ว รวมพลกันเถอะ”
พร้อมเสียงถอดใจ เปลวคมจากดาบที่ฟันออกไปหยุดนิ่งอยู่กลางอากาศ ทุกคนที่กระโดดขึ้นไปในอากาศต่างจ้องจับด้วยสีหน้าหนักอึ้ง หมัดที่ปล่อยออกไปยังเห็นร่องรอยของพลังที่คลื่นไหวอยู่
พลังที่คมชัดและดุดันทั้งหมดหยุดนิ่งกลางอากาศ ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นคว้าไว้ในอุ้มมือ แล้ววางลงในกรอบภาพอันประณีต คงไว้ซึ่งงานศิลปะที่สั่นสะเทือนจิตใจที่สุดในพริบตา
แม้ยังคิดอะไรได้อยู่ แต่ก็ไม่อาจรื้อพ้นพันธนาการแบบนี้ได้อย่างรวดเร็ว
หายนะผู้สวมหมวกสีดำปล่อยให้ชายหมวกบังอารมณ์ในสีหน้าปรากฏตัวขึ้น ฝ่ามือที่จับชายหมวกมีเลือดหยดลงไม่หยุด บาดแผลลึกถึงกระดูกทอดยาวจากข้อศอกจนถึงหลังมือ
[วงวน]กางมือออก ผ้าพันแผลทั่วร่างพุ่งออกไปพันรัดบาดแผลของอีกฝ่าย สายตาเย็นเยียบจ้องมองตำแหน่งบาดเจ็บ เสียงขบเขี้ยวกร๊วกๆ ดังชัดเจน
“พี่ชาย ใครทำให้พี่บาดเจ็บ”
“เฮ้ ก็คนประหลาดพวกนั้นแหละ อ่อนแอแต่ก็หาค่ามองข้ามไม่ได้ น้อง รวมโลกต้นตอเข้าด้วยกันเถอะ ไม่งั้นโอกาสชนะของเราสูงไม่พอ”
[วงวน]ขมวดคิ้ว ความสามารถของพี่ชายเข้มแข็งมาโดยตลอด แม้ยังไม่ก้าวเข้าสู่ระดับสิบสี่ แต่ก็เพียงพอรับมือกับหายนะระดับสิบสามได้ส่วนใหญ่ คนพวกนั้นจะบีบให้พี่ชายบาดเจ็บได้ไง
แม้ไม่เข้าใจ แต่ก็ยังทำตาม
สองฝ่ามือประกบตั้งฉากกัน พลังของทั้งสองหลอมรวมไหลบรรจบ โลกต้นตออันเงียบสงบสั่นคลอนเป็นระลอกคลื่นนับไม่ถ้วน ระลอกกว้างใหญ่ยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ สิ่งแวดล้อมรอบด้านบิดเบี้ยวผิดรูป