"ข้อนี้ฉันรู้" โหลวกวานซานยกนิ้วโป้งชี้ไปที่เย่ปู้หวี่ "ฝีมือหัวหน้าทีมเราไง"
เย่ปู้หวี่ที่เพิ่งเก็บลูกเหล็กบนพื้นได้เงยหน้าด้วยความงง "หืม? ขายฉันซะแล้วเหรอ"
โหลวกวานซานยักไหล่ "คำตอบมันชัดเจนขนาดนั้น ไม่ต้องพูดทุกคนก็เดาได้"
หวังเจี้ยนเช่อสูดลมหายใจเย็น "ทำให้ภัยธรรมชาติกลับเป็นมนุษย์อีกครั้ง มันทำได้จริงเหรอ"
"อย่าไปสนใจประเด็นนั้นเลย มาดูนี่สิ [คุกเหล็ก]ดูเหมือนจะทิ้งอะไรไว้บ้าง" เย่ปู้หวี่เรียกทุกคนมาดู
ลูกเหล็กในมือบรรจุความทรงจำส่วนหนึ่งไว้อย่างเข้มข้น ราวกับคริสตัลเหล็กที่ถูกแกะสลัก รอคอยการสำรวจอย่างเงียบเชียบ
"จะดูกันไหม ทุกคน"
เซียวเอ๋อร์เว่ยถอนหายใจ "ดูเถอะ บางทีอาจได้ข้อมูลเพิ่มเติม"
แค้นใหญ่ได้ชำระแล้ว ต่อจากนี้ไป จะไม่มีใครมาผูกมัดไซไลต์ ไม่มีใครทำให้เขาไม่เป็นอิสระ น้องชายสุดที่รักของเขา สมควรเป็นมงกุฎอันเจิดจรัสที่สุดของนิวโรม และต่อจากนี้ไปก็ควรเป็นนกอิสระที่สุดของนิวโรม หรือแม้แต่โลกปัจจุบัน
ไม่ว่าเขาจะอยากทำอะไรต่อไป จะขึ้นครองบัลลังก์อีกครั้ง หรือจะสำรวจเขตสามต่อไป ก็จะไม่แบกความมืดมนนั้นอีก
ไซไลต์ไม่ขัดข้องอะไร ในความเห็นของเขา ชะตากรรมของ[คุกเหล็ก]ถูกกำหนดไว้แล้ว อยู่ที่ว่าจะเร็วหรือช้าเท่านั้น
"ดูสิ สถานการณ์ในโลกปัจจุบันไม่ได้ปลอดภัย ข้อมูลเพิ่มเติมมีแต่ประโยชน์ไม่เสียหาย"
เย่ปู้หวี่พยักหน้า ลูกเหล็กในมือลอยขึ้นจากฝ่ามือ ความทรงจำที่ขาด ๆ ต่อ ๆ กันปรากฏต่อหน้าทุกคนราวกับภาพฉาย