หอกยาวตวัดผ่านสายตาทุกคน ทิ้งแสงสีเงินไว้กลางอากาศก่อนจะแทงทะลุร่างของเย่ปู้หวี่
ปลายหอกเฉือนทะลุเนื้อหนัง หยดเลือดสีแดงหยดหนึ่งร่วงจากปลายหอก ยังไม่ทันแตะพื้นก็กลายเป็นผลึกน้ำแข็งสีแดงกลิ้งตกดิน
เลือดสีแดงไหลรินจากปากเย่ปู้หวี่เป็นสายผลึกน้ำแข็ง ประหนึ่งสีแดงในดวงตาเคลื่อนย้ายมาสู่โลกภายนอก แววตาคู่งามนั้นค่อยๆ หรี่ลง เหลือไว้เพียงผลึกน้ำแข็งสีแดงแตกกระจายเกลื่อนพื้น
ชั่วพริบตานั้น ทั่วทั้ง space ตกอยู่ในความเงียบงัน แม้แต่หิมะที่โปรยปรายก็หยุดนิ่งไปชั่วขณะ
เจ้าปลาวาฬน้อยรู้สึกเพียงหัวใจว่างเปล่า คูหรงก็เบิกตากว้างเช่นกัน
เดิมทีพวกเขาทันการณ์ แต่คำพูดของ[ผู้กลืนกินรวงข้าว]ทำให้พวกเขาชะงักไปชั่วขณะ และในชั่วขณะนั้นเอง เรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น
หอกยาวกลายเป็นกลีบดอกไม้ปลิวไสว ดอกไม้สีแดงสดดอกหนึ่งกลับคืนสู่ข้างกายเย่ปู้หวี่ สายลมหนาวโหยหวนพัดผ่าน เย่ปู้หวี่หลับตาลง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ภาพนั้นถูกตรึงไว้ชั่วกาล
หญิงสาวผมขาวก้มหน้าลง กอดดอกไม้แห่งความตายสีสดใสนั้นไว้แนบอก สิ้นซึ่งแรงชีวิตทั้งหมด
“เธอ…ตายแล้วหรือ?”
เสียงของเจ้าปลาวาฬน้อยเลื่อนลอย ราวกับอยู่ในภวังค์จนจิตใจสั่นคลอน
คูหรงก็ไม่ได้ดีไปกว่านี้ วางแผนนับพันแล้วพันเล่า แต่ไม่เคยคิดว่าตนเองจะต้องมาเห็นภาพเช่นนี้
[นิรันดร์หนาวเหน็บ]สีหน้าไร้อารมณ์ ไม่มีความแปลกใจใดๆ แค่ขั้นที่ห้าเท่านั้น มันแค่สะบัดมือก็บดขยี้เป็นผุยผงได้แล้ว ไม่รู้ว่าใครให้ความกล้ามันมาที่นี่