ใครจะได้เป็นหกคนสุดท้ายที่ชนะ นี่คือปัญหา
ผู้ชมจับตาดูผู้เข้าแข่งขันที่เพิ่งจะคลายความตื่นเต้นลง เห็นความตื่นเต้นที่ฉายอยู่บนใบหน้าค่อยๆ กลายเป็นรอยยิ้มที่เจื่อนๆ อย่างขมขื่น
เอาล่ะ เหนื่อยมาทั้งวัน ผลงานหลักแทบจะเป็นศูนย์
มั่วเยว่กอดอก มองซ้ายมองขวาแล้วพูดว่า "จะให้พูด ก็หลังจากการต่อสู้ครั้งนี้ ทุกคนน่าจะรู้ดีอยู่แก่ใจ ว่าหกคนแรกควรเป็นใคร"
เฮ่อชวนเลิกคิ้ว "พูดยังไง?"
จะยอมยกให้กันตรงๆ งั้นเหรอ?
มั่วเยว่ยืดอก "ฉันว่า หกคนแรกต้องมีตำแหน่งของฉันมั่วเยว่แน่นอน!"
เธอพูดอย่างมีเหตุมีผลพร้อมกับตบมือ "ดูการแสดงของฉันสิ ดีแค่ไหน เจอจ้าวหายนะก็ไม่หวาดหวั่น เจอหายนะระดับราชาก็กล้าหาญรุกหน้า แบบนี้หกอันดับแรกไม่ให้ฉัน จะให้ใครล่ะ เอ่อ?"
ผู้เข้าแข่งขันหัวเราะแห้งๆ
เฮ่อชวนกวาดตามองทุกคน "ฉันว่าการแสดงของฉันก็เจ๋งไม่แพ้กัน ทำไมหกคนแรกจะเป็นฉันไม่ได้ล่ะ?"
สมาชิกทีมขอบฟ้าทั้งหกคนก็ไม่ได้คิดจะยอมยกให้ง่ายๆ ดวงตาของพวกเขาลุกโชนเป็นเปลวไฟ
"ฉันว่า พวกเราหกคนต่างหากที่สมควรได้ เพราะคนที่ตัดร่างของจ้าวหายนะได้คือพวกเรา"
สายตาของทุกคนปะทะกัน ประกายไฟแล่นไปมาด้วยประจุไฟฟ้า กลิ่นดินปืนอบอวลไปทั่วสนามแข่งขัน
เย่ปู้หวี่ย์ยกข้อศอกถองซูอูเว่ย "แกยังสู้ไหวไหม?"
"ไหวสิ..."
ซูอูเว่ยพูดจบก็รู้สึกเสียใจทันที ว่าเองปากไวไป เพราะวินาทีถัดมาเขาก็ได้ยินเย่ปู้หวี่พูด...
"งั้นแกไปจัดการพวกมันซะ เราจะได้ไปโรงละครคูหรงโรยกันได้"