หายนะฝ่ายผู้รื้อค้นต่างพากันแตกตื่นขึ้นทันที
ฐานใหญ่ของเหล่าหายนะ... ที่นี่ก็มีอยู่หนึ่งนี่นา
เหนื่อยจะตายแล้ว แท้จริงมาเป็นเป้าหมายพวกเราตั้งแต่ต้น
หัวโล้นชรานอกสังเวียนปล่อยน้ำลายเป็นเลือดสามกระทง โกรธจนตัวสั่น
"ผมบอกแล้วว่าคนพวกนี้ไม่ธรรมดา เลือดและพลังบาปกรุ่นขึ้นฟ้าไปแล้ว ฆ่าหายนะไปแล้วไม่น้อยกว่าหมื่นตน พวกคุณยังไม่เชื่ออีก!"
เว่ยฉางหมิงโกรธจนเจ็ดช่องพองไอ "คุณล้อเล่นใช่ไหม ต้องล้อเล่นใช่ไหม เร็วพูดมาสิเย่ปู้หวี่!"
เย่ปู้หวี่อยากจะปล่อยเลือดพุ่ง และก็ทำจริง ๆ สายเลือดบาง ๆ ไหลจากมุมปากลงมา พร้อมความล่มสลายจนตาไม่หลับ
"ไปเชี่ยอะไรของฉัน..."
เว่ยฉางหมิงนี่แกล้งฉันหนักจริง ๆ!
ในฐานะหายนะที่คุ้นเคยกับเย่ปู้หวี่ เจ้าปลาวาฬน้อยและพวกย่อมรู้ว่านี่เป็นเพียงความเข้าใจผิด
แต่ในสายตาของหายนะผู้รื้อค้นเหล่านั้น นี่คือการตัดสินประหารอย่างเปิดเผย โดยเฉพาะ...
ยังมีคนหนึ่งกำลังไล่ล่าหายนะอยู่
"ฉันคุกเข่าแล้ว เลิกไล่เถอะ!"
หายนะสองตนที่ปะทะกับหว่านหลานงงงวยไม่เข้าใจว่าทำไมเรื่องถึงกลายเป็นแบบนี้ แต่เดิมพวกมันคือนักล่า สู้ ๆ ไปรู้สึกว่าอะไรไม่ถูกต้องก็อยากจะถอย
แต่เดินเร็วเท่าไรก็ตาม ก็ยังได้เห็นสถานการณ์กลายเป็นความมหัศจรรย์เหลือเกิน
นี่แปลว่าบุรุษพญายมตามล่าชีวิตที่อยู่เบื้องหลังนั้น พวกมันแตะต้องไม่ได้เลย
ขอถามหน่อย ยอมแพ้ตอนนี้ยังทันไหม?
หายนะที่ร้องไห้ไม่ออกน้ำตาเหลือบเห็นหัวหน้าผู้รับผิดชอบของสังเวียน ก็พุ่งเข้าไปข้างหน้าทันที พูดพลางสะอื้นไห้