“งั้นท่านประมุขเย่ ฝั่งเมืองลอยน้ำ ท่านจัดการอะไรไว้บ้าง?” อู๋ตานถาม
เย่ปู้หวี่ชี้มาที่ตัวเอง แล้วกระพริบตาปริบ ๆ
คนทั้งกลุ่มแทบจะหาว่านินทาให้ออกมาเสียตรงนั้น อย่ามาทำหน้าเหมือนไม่รู้เลย!
เย่ปู้หวี่หันสายตาหนี หยาดเหงื่อเย็น ๆ เกาะหน้าผากอย่างคนรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี
“ฮ่า ๆ ยังไงก็มีคนเก่งกับหายนะจับการณ์อยู่ ฉันไม่เป็นห่วงหรอก”
หว่านหลานฮึดหัวเราะในลำคอ “ไม่ต้องถามหรอก เรื่องละเอียดปลีกย่อยมีคนอื่นลงมือทำ เย่ปู้หวี่เข้าข่ายเป็นคนดึงพ่อค้าทรัพยากรมา”
“ใช่ ถูกแล้ว!”
เย่ปู้หวี่นึกอะไรขึ้นมาได้ เดินไปด้านข้างแล้วกดเรียกเครื่องสื่อสาร
“ต้องแจ้งพวกเขาสักหน่อย กันข้อมูลไม่ตรงกัน”
ติ๊ง ๆ ติ๊ง...
ลงมือรวดเดียวเป็นลูกเป็นเข็ม เย่ปู้หวี่รวบกลุ่มเมืองลอยน้ำขึ้นมาในพริบตา แล้วส่งข้อความออกไปหนึ่งชุด
พวกเราดึงฝ่ายผู้รีดไถมาร่วมแล้ว ช่วงนี้คงมีพ่อค้าทรัพยากรตามไปหาพวกเธอเยอะ สักครู่ฉันจะให้ผู้อาวุโสอู๋ตานแห่งตึกไท่ฉูถืออภิสิทธิ์สักหลายชุดไปให้ เรื่องสื่อสารประสานงานพวกเธอคุยกันเองตามสะดวก
ขอบฟ้าผู้น่าสมเพช (เว่ยฉางหมิง): ออกจากกลุ่มแล้ว เรื่องนี้ไม่ใช่หน้าที่ฉัน สู้ ๆ นะพวกเธอ
ขอบฟ้าผู้น่าสมเพช (กวนเสี่ยวเหมย): หัวหน้าห้อง! ไปให้ไกลเลย! ขอแผนที่ละเอียดหน่อยได้ไหม พังแล้วใครจะรับผิดชอบความเสียหาย?!
เย่ปู้หวี่: ให้เป็นความรับผิดชอบของฉุดฟ้าพังทลาย พวกเธอลงมือได้เต็มที่ แย่สุดก็ฉันเอาอภิสิทธิ์ออกมาหลอกหายนะพวกนั้นอีกที
ผู้อาวุโสรับจ้างคืนกงเจียหยง: แล้วถ้าบางหายนะมันมีความทะเยอทะยานเกินตัว ได้ตำแหน่งแห่งพลังไปแล้วอยากกลืนนครลอยฟ้าเสียเอง หรือลงมือกับพวกเราล่ะ?