หวังเจี้ยนเช่อในดวงตาหม่นหมองมีประกายวาบขึ้น
เขาจ้องมองสมาชิกทีมของซูอูเว่ยอย่างละเอียด
"โหระเหย [การกัดกร่อนแห่งเหวลึก] [เสียงกัมปนาท] [วาฬแห่งเสียงคร่ำครวญ] โคเชอร์ แล้วก็ซูอูเว่ย อดีตผู้ยิ่งใหญ่ในวันวาน ฮ่าๆๆๆ ทีมแบบนี้ไม่ใช่กลุ่มหายนะที่ตั้งขึ้นมาหรอกหรือ
คนอย่างหว่านหลานก็ดูไม่ธรรมดาเลย ข้าแก่อยู่มานาน อะไรก็เคยเห็นมาแล้ว แต่ทีมแบบนี้ ข้าไม่เคยเห็นจริงๆ"
เรื่องผิดปกติย่อมมีความผิดปกติ ทีมนี้ต้องมีปัญหาอย่างแน่นอน
หยางโหยวไม่สนใจตัวตนของพวกเขา สิ่งที่เขาสนใจคือวิธีการต่อสู้ของคนเหล่านี้ ยิ่งดูยิ่งรู้สึกคุ้นตา
"ทำไมฉันเห็นเงาของคนรู้จักอยู่ในตัวพวกเขา"
หน่วยวิหคชาด อัศวินราชสำนักนิวโรม คนนั้นจากรัสเซียเหนือ สมาคมอัคคีอเมริกา แล้วก็พี่หวง
หยางโหยวเกาหัว "ไม่แปลกใจที่พี่ซูให้ฉันมาซ้อมด้วย ที่แท้เพื่อนร่วมทีมของเขาก็ไม่ได้อยู่นิ่งๆ"
หวังเจี้ยนเช่อลูบคาง "[โรงละครคูหรงโรย] มาโดยไม่รู้เจตนา ฉินเยว่ไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ หวังว่าจะจบลงด้วยดี"
หยางโหยว "ฉันเริ่มตื่นเต้นกับการแข่งขันทีมแล้ว ฉันไม่เคยเห็นพี่ซูร่วมมือกับคนอื่นมาก่อน"
หวังเจี้ยนเช่อมุมปากกระตุก จ้องหยางโหยว ไอ้โง่ที่ร่างกายแข็งแรงแต่สมองเรียบง่าย มีแต่พลังต่อสู้
เขาพูดข้อมูลที่น่าคิดไปขนาดนั้น แต่กลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เลยหรือไง
หยางโหยวมองหวังเจี้ยนเช่อด้วยความสงสัย "ท่านหวัง หน้าเป็นอะไรไป ต้องเติมน้ำมันหล่อลื่นหรือเปล่า"