เย่ปู้หวี่หดคอตัวเองลงอย่างง้อ ๆ
“เอ่อ……นี่ก็เพื่อให้ริฟต์เปิดตัวได้สวยงามเนอะ”
กลุ่มหายนะแหงนคอขึ้น สายตาไม่จริงใจ
“พวกเจ้าสามคน ถ้าไม่ได้ดูลูกที่เว่ยเอ๋อร์ท่าน การกระทำแบบนี้ก็พอจะทำให้เจ้าตายได้กี่สิบรอบแล้ว”
แค่กี่สิบรอบเหรอ งั้นก็ใจกว้างมากเลยนะ
เย่ปู้หวี่คิดไปไกลไกล หลงใจไปชั่วครู่
วัสดุน่าจะเกือบพอแล้ว พอสำหรับโข่วอิ้งสร้างแม่น้ำลืมเลือนขนาดเล็กได้สักหนึ่ง ถ้าพวกหายนะเหล่านี้รู้ว่าเรือธงลำนี้ถูกใช้เป็นเหยื่อล่อ ไม่รู้จะห่วงใยขึ้นมาไหม
อืม……น่าจะโมโหจนขบฟันหลังรู้ความจริงมากกว่า
แอบขับเรือธงของพวกมันหนีไปต่อหน้าต่อตาพวกหายนะทั้งกลุ่มแบบนี้ แค่นึกภาพก็ชื่นใจแล้ว
เพื่อไม่ให้ก่อศัตรูทั่วฝ่าย ทั้งสามจำใจเลิกล้ำเส้น ยืนกันที่หัวเรือธง หลังพับมือไว้หลังหลังมองไกล
ราวกับทุกอย่างอยู่ในกำมือของพวกเขา
“เชีย อวดอะไรนักหนา ก็แค่ได้ติดสายใหญ่ ก็เพราะหน้าตาแปลกประหลาดนี่แหละถึงได้รับการพิจารณา”
“ใช่แล้ว หายนะสามตัวนี่มันแสนกล รู้ว่าเว่ยเอ๋อร์ท่านไม่ชอบพูดคุยเผชิญหน้า ก็เลยแปลงร่างตัวเองเป็นแบบนี้ แต่งหัวแปลกประหลาดกับตาเมล็ดถั่ว ใครจะกล้ามองพวกมันเป็นคนได้อีก”
ปากพูดอย่างนั้น แต่กลิ่นเปรี้ยวของความอิจฉาแทบล้นออกมาแล้ว
ทำไมพวกมันไม่คิดถึงวิธีนี้เองบ้างเล่า พลาดแล้ว คราวหน้าไปเฝ้าเว่ยเอ๋อร์ท่าน จะแต่งกายปลอมตัวบ้างไหมนะ แบบนี้เว่ยเอ๋อร์ท่านอาจจะยอมพบ ยอมพูดจาด้วย