ชั่วขณะนั้นเอง แสงคมดาบพุ่งขึ้นฟ้าฉีกกระจกเศร้าสลาย
ท่ามกลางโลกแห่งการเสเพลเยินยอล เงาดาบมันฝ่าม่านเมฆทะยานขึ้นจากพื้นดิน ใบดาบเงาแหลมคมพุ่งสวนกลับไป ดุจยักษ์ใหญ่ที่โกรธกริ้วฟันฟาดขึ้นไป
ผู้คนที่จมดิ่งอยู่ในความสุขสำราญทั้งหมดเงยหน้าขึ้น เสียงหัวเราะราวกถูกกลืนหายไป โลกเงียบงันไปชั่ววูบหนึ่ง ดวงตาที่พลัดถลำเหล่านั้นสะท้อนเงาดาบที่ฉีกขาดทุกสิ่ง ชาววิญญาณราวกับได้ตื่นขึ้นจากนรกของการเสเพลสักวินาที
ซูอูเว่ยพุ่งขึ้นกลางอากาศ ยิ้มมองไปที่ชายหนุ่ม
"มีเวลาอพยพหนึ่งชั่วโมง อีกหนึ่งชั่วโมง เมืองล้อมกับพวกมันข้างในจะต้องตายทั้งเมือง หนีได้ก็หนีไป"
ชายหนุ่มอึ้งงันมองสองเงาที่เคลื่อนห่างออกไป ทั้งสองยิ้ม แต่ใต้รอยยิ้มนั้นซ่อนความโกรธที่ร้อนแรงดุจลาวา
นั่นคือสิ่งที่พวกเขาถูกความสุขกลืนกลายจนหายไป ถูกกดขี่จนสูญสลายไปแล้ว
ชายหนุ่มหันหลังวิ่งกระเจิงกลับเข้าไปยังกำแพงเมือง หนึ่งชั่วโมง หนึ่งชั่วโมง...
พายุกระหน่ำปะทะใบหน้า แต่สีหน้าของเขาไม่ใช่ความหวาดกลัว หากคือความตื่นเต้น เป็นเสียงหัวเราะรำลึกแห่งความคาดหวัง
"คนในเมืองล้อม...ต้องตาย!"
ชายหนุนยกมือสูงขึ้น ยิงสัญญาณขั้นสูงสุดที่นัดหมายไว้ขึ้นสู่ท้องฟ้า
แล้วใช้แรงทั้งหมดกรีดร้องเหนือเมืองล้อม
"เพื่อนร่วมทางที่เห็นสัญญาณนี้ อพยพออกจากเมืองล้อมภายในหนึ่งชั่วโมง ถ้ายังอยากแก้แค้น ยังอยากเปลี่ยนแปลงทุกอย่างนี้ ก็หาทางปิดกั้นเมืองล้อม อย่าให้พวกมันหนีไปได้ ฉันจะเห็นวันสิ้นโลกของพวกมันด้วยตาตัวเอง!"