ซูอูเว่ยไม่ได้หลบ โดนตบเข้าเต็ม ๆ
สิ่งที่มาถึงก่อนความเจ็บปวด คือพลังเยียวยา
เย่ปู้หวี่ราวกับเห็นเครื่องหมายบวกสีเขียวผุดขึ้นบนหัวซูอูเว่ย โกรธจัดเลยตบซ้ำอีกหลายที
ฝ่ามือแต้มไอโอดีน ตบไปก็ฆ่าเชื้อไป
ระหว่างนั้น หว่านหลานกับพวกผลัดกันยื่นแขนให้เย่ปู้หวี่ตบสองสามที แล้วก็กลับมาสดใสราวกับไม่เคยบาดเจ็บ มองจอใหญ่ด้วยความพอใจ
เย่ปู้หวี่เหมือนช่างถือผ้าขัดตัว ลงมือขัดพวกเขาทีละคน ปากก็พึมพำ แต่ มือไม่หยุด
คะแนนบนจอใหญ่ร่วงลงไปสามแต้มพร้อมกัน หว่านหลานถอนหายใจอย่างจนใจ
"เห็นมั้ย คะแนนเราร่วง พลาดแชมป์เดี่ยวแล้ว"
"ไม่แน่" มู่ปิงเกอมองจอใหญ่ รู้สึกถึงความขัดเขินบางอย่าง
เพราะคะแนนผู้เข้าแข่งขันสิบอันดับแรกดันร่วงพร้อมกันหมด ถูกหักเท่ากัน
"ดูท่าอีกสี่คนก็ตัดสินแพ้ชนะกันไม่ได้"
โหลวกวานซานมองไปที่เวที ผู้เข้าแข่งขันสี่คนที่สภาพยับเยินกำลังเบ้หน้าใส่กัน สบถด่าอย่างไม่เกรงใจ
ชายร่างใหญ่ท้วมตะโกนขึ้น "แกบ้าหรือไง รู้นักว่าสู้ฉันไม่ได้จะถ่วงเวลาทำไม ฉันได้แชมป์อยู่แล้ว!"
อีกคนร่างเพรียวที่โมโหไม่แพ้กัน "หึ แชมป์หรือแก? เลิกโม้ได้แล้ว!"
หญิงสองคนที่ลงจากเวทีข้าง ๆ ต่างคนต่างดึงตัวแยกชายทั้งสองออกจากกัน
หญิงผมสั้นสีหน้าไม่พอใจ ดึงตัวชายร่างเพรียว "เลิกทะเลาะได้แล้ว เตรียมตัวเข้าแข่งขันทีมเถอะ"
หญิงที่มวยผมเป็นลูกบอลเอ่ยเสริม "ไม่มีใครอยากแพ้ สามนาทีตัดสินแพ้ชนะมันเร็วไปหน่อย ดูอีกฝั่งสิ ทีมฉุดฟ้าพังทลายก็ไม่รอดเหมือนกัน เลิกเถอะ"