“แม้แต่……เพื่อนอีกคนของพวกนายจะต้องตาย”
ซูอูเว่ยส่ายหัว ชี้ไปที่จอภาพ
“เสียใจด้วย การต่อสู้อีกรอบ เพื่อนของฉันก็ชนะเหมือนกัน”
เป็นไปไม่ได้
ผู้รับผิดชอบหันหัวไป เมื่อกี้เขาเห็นชัดว่าหายนะที่ใช้เงามืดถูกโจมตีเข้าจุดสำคัญ แผลเกือบจะทอดยาวจากไหล่จรดเอว กระดูกแทบโผล่ออกมา
บาดเจ็บหนักขนาดนี้ จะเอาชนะผู้ที่อยู่ระดับสิบสามได้อย่างไร
แต่เมื่อหายนะทุกตัวเงยหน้าขึ้นมอง คนที่ยืนอยู่กลับเป็นโข่วอิ้ง ส่วนที่บาดเจ็บสาหัสถูกฆ่าจนสิ้นลมกลับเป็นคนที่พวกมันเชื่อมั่นว่าจะเป็นฝ่ายชนะ
แผลถึงตายที่พวกมันเห็นก่อนหน้านี้ ณ บัดนี้กลับอยู่บนร่างของหายนะที่ตายแล้ว
สามการต่อสู้ หนึ่งคือชัยชนะเด็ดขาดที่ตาเห็นได้ อีกสองคือการพลิกกลับชั่วพริบตาที่มองไม่เข้าใจ
หรือว่าสามไอ้ตัวที่อยู่ตรงนี้ จะมีพลังรบระดับเดียวกันนี้ด้วย?
เย่ปู้หวี่ยักคิ้ว “คุณผู้รับผิดชอบ เราไม่ได้ตั้งใจสร้างเรื่อง เสมอกันแค่นี้ ไม่เป็นไรได้ไหม?”
ผู้รับผิดชอบสุดท้ายก็ส่ายหัว “ไม่ได้”
“จากบัดนี้ พวกนายทั้งหกจะถูกนับเป็นอาชญากรที่ถูกต้องตามล่าของลานประลองผู้เก็บกู้ พวกนายออกจากที่นี่ไม่ได้”
หายนะรอบด้านจ้องคำราม สายตาราวมองคนตายตกอยู่บนร่างของทั้งสาม อาวุธในมือเปล่งแสงเย็นเป็นประกาย เดินเข้าประชิดทีละก้าว
ผู้รับผิดชอบเหมือนเห็นจุดจบความตายของพวกเขาอยู่แล้ว
หายนะระดับสิบสองขีดสุดสองตัวบนชั้นสองรอไม่ได้ พุ่งทะยานออกมา งีบเข้าหาเย่ปู้หวี่