หัวของเย่ปู้หวี่ปวดร้าวราวกับจะแตก ใบหน้าบิดเบี้ยวไปหมด เธอค่อยๆ ใช้มือกุมหัวไว้
"ตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหนกันแน่?!"
เธอยังอยู่ในเส้นเวลาของตัวเองอยู่หรือเปล่า?
เย่ปู้หวี่มองร่างที่คุ้นเคยนั้นอย่างเหม่อลอย
นานมากกว่าจะตั้งสติได้
"ให้ตายสิ ตอนนี้ฉันอยู่ในยุคของราชาผู้หิวโหย อยู่ในอดีตสินะ?"
แม้จะเดาไว้ในใจอยู่แล้ว แต่เมื่อภาพนี้ปรากฏต่อหน้าต่อตาจริงๆ ก็เกิดความรู้สึกสับสนเรื่องเวลาอย่างรุนแรงขึ้นในใจ
เท่าที่เธอรู้ เธอเป็นคนปลุกผู้กลืนกินรวงข้าวขึ้นมา แล้วชักนำให้มันปราบราชาผู้หิวโหยลงได้
ก็หมายความว่า เธอในตอนนี้เป็นคนทำเรื่องนี้ และนั่นจึงทำให้ราชาผู้หิวโหยในอนาคตแสวงหาความตาย
และการตายของราชาผู้หิวโหยนั้น สำหรับเธอเป็นอดีต แต่สำหรับราชาผู้หิวโหยเอง มันคืออนาคต
เย่ปู้หวี่มองไปยังร่างที่ไร้สตินั้น ในจักรวาลอันกว้างใหญ่ สายตาของทั้งสองฝ่ายมาบรรจบกัน ราวกับมีเส้นด้ายที่มองไม่เห็นเชื่อมโยงทั้งสองเข้าไว้
มืออันไร้ตัวตนผลักเย่ปู้หวี่ไปทางราชาผู้หิวโหย นำพาจุดจบแห่งความตายที่มันเฝ้าปรารถนามาให้
ระลอกคลื่นแผ่กระจาย ร่างชุดคลุมสีแดงขาวถูกวาดขึ้นมาจากความว่างเปล่า ประดับประดาด้วยดวงดาวระยิบระยับสวมลงบนตัวเธอ กลิ่นอายลึกลับพร่ามัวพรางร่างของเธอ ปกปิดใบหน้าและเสียงของเธอไว้
ราวกับเทพเจ้าที่เดินลงมาจากหมู่ดาว ก้าวย่างบนระลอกคลื่นที่แผ่กระจายไปหยุดอยู่ตรงหน้าราชาผู้หิวโหย
สายตาเธอซับซ้อน มองราชาผู้หิวโหยที่ยังไม่มีสติสัมปชัญญะครบถ้วนตรงหน้า ราวกับจะรู้ว่าทำไมที่นี่ถึงเงียบสงัดไร้ซึ่งชีวิต