วินาทีถัดมา เย่ปู้หวี่ถูกดึงเข้าไปด้วยมือข้างหนึ่ง ถูกโอบกอดเต็ม ๆ กลิ่นขนมหวานลอยเข้ามาในจมูก
หว่านหลานกอดเธอไว้
"คราวหน้าอย่าไปคนเดียวเด็ดขาด ไม่งั้นต่อให้ฟ้ากว้างแผ่นดินใหญ่ เราก็หาตัวเธอไม่เจอจริง ๆ"
หากเย่ปู้หวี่จากไปแล้วไม่หวนคืน พวกเขาอาจต้องใช้ชีวิตทั้งชีวิตตามหานาง อยากได้แต่ไม่ได้
เย่ปู้หวี่รู้สึกตื้นตันใจ ใจอ่อนยวบลงไป
เธอยกแขนขึ้น คว้าไหล่ของหว่านหลานแล้วพยักหน้าอย่างหนักแน่น
เธอกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ก็เห็นซูอูเว่ยยิ้มสดใสชักดาบยาวอันวาววับออกมา แล้วยิ้มให้เธอ
เย่ปู้หวี่หน้าคล้ำ มีเส้นดำพาดผ่าน มาดิฉันเถอะ ให้ตายเถอะ!
เธอหมุนตัววิ่งหนี สู้ก็สู้ไม่ได้ วันนี้เธอไม่มีเหตุผล รู้สึกผิดจนใจไม่ดี!
งั้นต้องใช้วิชาตัวเบาระดับสูงสุดแล้วล่ะ!
โบราณมีจิ๋นซีฮ่องเต้หมุนรอบเสา ปัจจุบันมีเย่ปู้หวี่หมุนรอบเพื่อนร่วมทีม
เห็นซูอูเว่ยกับโข่วอิ้งไล่ตามเย่ปู้หวี่ หว่านหลานส่ายหน้า หยิบลูกอมออกมาหนึ่งเม็ดแล้วยัดเข้าปาก มุมปากเผยรอยยิ้มหวานชื่น
วันนี้ลูกอม อร่อยเป็นพิเศษจริง ๆ
เย่ปู้หวี่หลบหลังโหลวกวานซาน พยุงเข่าหอบหายใจหนึ่งที แล้วยกมือขึ้น:"อย่าไล่เลย ปล่อยฉันเถอะ เราไม่กลับกันอีกเดี๋ยวฉันว่าเลขาธิการคงต้องกินยาเกินขนาดจนตัวเองตาย"
โข่วอิ้งคิดว่าแค่นี้ก็พอแล้ว ตั้งใจจะไม่ตีเธอจริง ๆ แค่แค้นใจเท่านั้น
"ตอนนี้ฉันยังไม่กลับ ฉันต้องไปกวาดล้างคนในวงการ"
โข่วอิ้งมองเย่ปู้หวี่ตรง ๆ พูดไม่เกรงใจ:"เธอต้องช่วยฉันทำงาน"